Prawdopodobnie poświęcę kawałek swojego życia, aby odgadnąć zamiary soborowe. W myśl zasady, że Bóg się nie myli to Sobór Watykański II powinien być bez błędów. Ale nie był to Sobór doktrynalny lecz duszpasterski. A to jest dość znacząca różnica. Z kolei duszpasterstwo zastępuje się pastoralnością, a teologii, która jest nauką o Bogu nadaje się ludzki aspekt w odwołaniu jak np. teologia ciała, moralna, pastoralna, wyzwolenia, feministyczna itp. Decyzje Soboru były można by rzec rewolucyjne, drastyczne, przyśpieszone, kontrowersyjne, bardziej w stronę świata, wyrozumiałości i tlumaczeń na zasadzie usprawiedliwiania różnych postaw. A czy rzeczywiście ma wpływ na pogłębianie duchowości i zgłębianie wiary skoro powstawały jak grzyby po deszczu...

Sobór Trydencki (XVI w.) potwierdził, że należy otaczać szacunkiem ciała świętych, ich relikwie oraz miejsca związane z ich życiem, ponieważ — według nauczania Kościoła — Bóg działał przez tych ludzi i przez ich przykład prowadzi wiernych ku wierze.
Relikwie (łac. reliquiae — „pozostałości”, „resztki”) to szczątki ciał osób uznanych za święte lub przedmioty, które były z nimi związane za życia. Stanowią one przedmiot kultu w wielu religiach. Szczególne znaczenie mają w katolicyzmie i prawosławiu, natomiast większość tradycji protestanckich odrzuca ich kult.

Relikwie od najwcześniejszych wieków chrześcijaństwa cieszyły się szczególną czcią. Inspiracją dla tego zwyczaju była wizja z Apokalipsy św. Jana, w której mowa o duszach męczenników...

Założyłem ten temat, żeby umieszczać tu różne ciekawostki na temat Biblii. Niekoniecznie trzymające się jakiegoś sztywnego tematu. Również o księgach, które kiedyś były w Biblii a obecnie nie są. O różnych numeracjach rozdziałów i wersetów. Różnych wydaniach i różnych niuansach technicznych.
Na razie zajawka. Jak wrócę z pracy to coś wrzucę na początek.

Dzisiaj jakoś tak szczególnie naszła mnie (co jakiś czas powracająca) refleksja, że o ile relacje między Osobami Boga w Trójcy są odwieczną intymnością Boga o tyle On kocha nas tak bardzo że zaprasza do wejścia w tajemnicę Jego trynitarnego życia poprzez rozważanie relacji między Trzema Osobami Boskimi, poprzez rozważanie Jego troistości.
To trochę tak jakby Trójca dała nam w darze swą najgłębszą tożsamość. A gdy Bóg Ojciec dał nam swego umiłowanego Syna pozwalając na Jego śmierć oddał nam jakby własne wnętrzności choć to metafora, i swoją własną dumę.
Trójca nas kocha nieskończenie.
To takie miłe!
To takie fajne!
Rety, ta sympatyczna Trójca musi nas naprawdę bardzo kochać i dobrze nam życzyć! Ona chce być naszą ambicją, chlubą i...

Według przekazów biblijnych pochodzenie Józefa okazuje się zaskakująco skomplikowane. Jako potomek króla Dawida i domniemany dziedzic jego królewskiej linii został przedstawiony w dwóch genealogiach – autorstwa Mateusza i Łukasza. Już na pierwszy rzut oka czytelnik może poczuć się skonfundowany.
Ewangelia Mateusza (Mt 1:1–16) prowadzi rodowód Józefa przez Salomona, syna Dawida i Batszeby. Z kolei Ewangelia Łukasza (Łk 3:23–38) wywodzi go od Natana, innego syna Dawida. Na tym jednak rozbieżności się nie kończą. Według Mateusza ojcem Józefa był Jakub, natomiast Łukasz z równą stanowczością wskazuje na Helego.

Oczywiście wiemy, że w starożytności – podobnie jak w późniejszych epokach – genealogie bywały tworzone lub modyfikowane z powodów...

Grzech pierworodny to jedna z tych koncepcji, które od wieków próbują odpowiedzieć na bardzo stare pytanie: skąd w człowieku bierze się skłonność do zła, cierpienie i poczucie oddalenia od czegoś większego niż on sam? Według nauki Kościoła katolickiego grzech jest świadomym i dobrowolnym przekroczeniem prawa Bożego, które osłabia więź człowieka z Bogiem. Grzech pierworodny natomiast odnosi się do pierwszego nieposłuszeństwa pierwszych rodziców ludzkości – Adama i Ewy. Kluczowym tekstem biblijnym jest fragment Listu św. Pawła do Rzymian: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć…” (Rz 5:12).

Kościół katolicki szczególnie doprecyzował tę naukę podczas Soboru Trydenckiego w XVI wieku, podkreślając, że człowiek...

Witam. Jestem 21-letnią kobietą i żyję z dwoma mężczyznami w trójkącie. Ostatnio ksiądz odmówił nam chrztu dziecka. Gdzie mogę to zgłosić?

Historia Jonasza – jednego z tzw. „proroków mniejszych” – to klasyczny przykład, że jeśli Wszechświat ma dla ciebie plan, to lepiej nie próbuj go omijać tanim biletem morskim. Jonasz (hebr. יוֹנָה, czyli „gołąb”) pochodził z Gat-Hefer i otrzymał od Jahwe prostą, choć średnio atrakcyjną ofertę pracy: „Idź do Niniwy i powiedz im, żeby przestali robić głupoty”.

Jonasz jednak uznał, że to świetny moment na urlop w przeciwnym kierunku. Wsiadł więc na statek do Tarszisz – starożytnego odpowiednika „byle dalej stąd” – i najwyraźniej sądził, że boska nawigacja GPS ma chwilowe zacięcie.
Bóg, jak się okazało, nie miał trybu „offline”. Włączył więc klasyczny pakiet pogodowy: burza, sztorm i ogólna atmosfera „wracaj natychmiast albo będziesz miał...

Temat wciąż wypływający w innych wątkach a wart swojego i porządnego opracowania i zbadania, do czego zapraszam wszystkich, do wspólnego studiowania Pisma i Tradycji oraz Magisterium co naucza w tym temacie.
Bracia odłączeni tez niech się czują zaproszeni do przedstawienia jak oni i ich denominacje wierzą, byśmy mieli szerszy obraz
Zacznijmy od wprowadzenia, co żydzi w ST i I wieku rozumieli gdy mówili tysiąc ?
Nie pamiętam u kogo to usłyszałem, ale mądry był B-) :!:
- tysiąc to był największy liczebnik żydowski, większego nie mieli, czyli nie mieli miliona, miliarda itd. Gdy w Biblii pada tysiąc to należy go odczytywać nie literalnie tysiąc a cała wieczność , mnóstwo , nieskończoność itp
Druga uwaga - omawiamy fragmenty z...

Jest taki mem: Pan Jezus siłuje się na rękę z diabłem. Tylko tu jest błąd teologiczny, szatan nie jest żadnym partnerem do siłowania się z Bogiem. Można za to mówić o walce szatana z Michałem Archaniołem.

W 1996 Travolta zagrał w filmie Michael
Oto Michał Archanioł całkiem na starość zidiociał, wspomina kombatanckie czasy. Myli mu się szatan z bykiem. Przezabawna scena gdy drapie się po jajach.
Z jaką radością i bezsilnością kpią z Michała Archanioła!
Tylko to mogą zrobić.

Jeden z redaktorów jezuickiego America Magazine na x dał wpis:

Nie mogę wyrazić, jak bardzo nie lubię Modlitwy do św. Michała po Mszy. Za każdym razem jest dla mnie tak, tak przykra. Nie wspominając nawet o intencji/zawartości tej modlitwy, jej język, powtórzenia i...

Od kilku, jeśli nie kilkunastu lat uwielbiam się modlić spacerując. Jeśli idę sama na spacer, bardzo często albo odmawiam Różaniec, albo Koronkę do Miłosierdzia Bożego, czasami jakąś litanię albo po prostu powtarzam w myślach wezwania z jakiejś konkretnej modlitwy.
Od kiedy kupuję małe różańce, takie na jedną dziesiątkę, jest mi łatwiej nie pogubić się w modlitwie, ale jak kiedyś liczyłam ,,na palcach to też nie było tragicznie.
Co sądzicie o takiej formie modlitwy, jaką jest samotny spacer z Różańcem w ręku albo tylko myślą skierowaną ku Bogu i Jezusowi?