Pezez pewien czas widziałam różne rzeczy(demony?). Głównie w ludzkich twarzach np jedno oko było czerwone, druga połowa twarzy inna, wrażenie że coś przy mnie jest, widzenie różnych cieni itp
W między czasie mój partner się zmienił(widziałam w jego twarzy zło) i zaczął być dla mnie agresywny. Gdy chciał się na mnie zamachnąć coś przesunęło go w bok. Po tej sytuacji Wyjechałam do rodziców, jednak miałam z nim oonrakt na Messenger. Pisał, że ma wrażenie że ja chodze u niego w pokoju, ze kontem oka widzi cienie, ze nie wie co się dzieje i dzień później przedawkowal leki i zmarł.
Wszystko to dla mnie dziwne, nie wiem sama co o tym myśleć. Wszystko to brzmi noeprawdopodobnie. Już nie widzę demonów ani nic z tych rzeczy, jednak zastanawiam się...

Szczęść Boże! Od razu ostrzegam że temat ten dotyczy tematu nieczystego i jest dziwny, jednocześnie wstydliwy i żenujący więc jeśli ktoś źle reaguje na takie tematy to może lepiej aby zaniechał czytania tego. Temat nieczystości jest dla mnie bardzo czuły i istotny, gdyż kiedyś nagminnie się masturbowałem z czego na szczęście udało mi się wyjść, jednak z tego powodu jestem wrażliwy na jakiekolwiek sytuacje choćby z nutą nieczystości. Nie chce jednak aby ten wstęp był przedmiotem łagodzącym całą sytuację lecz proszę o obiektywną (o ile to możliwe) ocenę tej sytuacji. Tak się złożyło że na mojej ręce w jakiś sposób wymieszały się zapachy, że zaczęły pachnieć przyjemnie, w kontekście erotycznym. Raz powąchałem to odruchowo, jednak drugi raz...

Witam. Miałem w swoim życiu taki moment, że zacząłem modlić się do Lucyfera, żeby wskazał mi drogę i cel w życiu. Prosiłem, żeby przyszedł do mnie, stał się mną, a ja nim. Prosiłem go, żeby wypełnił pustkę w moim życiu i sercu.

Nie odprawiałem żadnych rytuałów. Była to zwykła medytacja przed lustrem, z otwartymi oczami. Był taki moment, że chyba zbliżałem się do czegoś — sam do końca nie wiem do czego — ale miałem poczucie, że byłem blisko czegoś więcej.

W pewnym momencie zaczęły się problemy z ciśnieniem. Porzuciłem wszystko i zacząłem żyć jak normalny człowiek. Powiedziałem sobie, że już nigdy do tego nie wrócę. Jednak po paru miesiącach wróciłem do tych praktyk i sytuacja się powtórzyła — znowu zacząłem czuć, że zbliżam się do czegoś...

Dobry wieczór,
Nie mam pojęcia czy ten temat był już poruszany wcześniej, ale zastanawia mnie, bo gdzieś kilka razy spotkałam się z podejściem, że choroby czy nieszczęścia, które nas spotykają są jakąś karą za grzechy przez nas popełnione.
Czy to naprawdę tak działa czy nie do końca?

Witam, mam wątpliwość, jechałem dzisiaj autem (już po zmroku) i wydawało mi (już z jakiejś odległości) się że przy przejściu stoi pieszy, nie zwalniałem ale cały czas jechałem z przepisową prędkością później zastanawiałem się czy hamować i się zatrzymać i go przepuścić czy przejechać dalej skoro nie wchodził, ale ostatecznie przejechałem a wydaje mi się że mogłem się bezpiecznie zatrzymać (chociaż pewny nie jestem co myślałem), później w lusterku zauważyłem, że chwilę później przeszedł on przez to przejście. Czy to może być grzech ciężki?

Jestem z mężem w głębokim kryzysie, oczywiście przyczyną jest inna kobieta. Kilka lat temu zrobił sobie z nią wspólny tatuaż, nie był to jakiś znak szatański, ale symbol że są jakby to powiedzieć swoimi połówkami, częściami czegoś, nie chce ujawniać , co dokładnie żeby nie zdradzić swojej tożsamości. Jestem teraz bardzo blisko Pana Boga, codzienna eucharystia, codzienny różaniec, zawierzyłem moje małżeństwo Maryi. Dziś w nocy miałam sen, w którym byłam przekonana że usłyszałam i widziałam twarz szatana. Tatuaż który mój mąż miał na ręce zaczął płonąć, a w tych płomieniach pokazała się twarz szatana. Sen miał jakby formę rozmowy na komunikatorze, zresztą zasnęłam jakby to powiedzieć po kłótni z mężem na takim właśnie komunikatorze. W śnie...

Mam od dłuższego już czasu pewien dylemat, otóż w szkole jak to w szkole różne rzeczy się dzieją. Moi koledzy/znajomi często opowiadają nieodpowiednie, nieprzyzwoite żarty lub sami w taki sposób się zachowują. W większości przypadków próbuje powstrzymywać się od śmiechu ale nie zawsze potrafię, czy to w jakimś stopniu grzech? Czy po prostu muszę to wypracować? Czasem mi samemu bez namysłu zdarza się palnąć coś głupiego i też mnie to potem męczy. Dziękuję wam z góry za wszystkie odpowiedzi.

Czy grzechem jest nieodpłatne udostępnianie stron podręczników/zbiorów zadań celem przeprowadzania korepetycji?

Z jednej strony myślę, że można podciągnąć to pod użytek osobisty, ale mam pewne wątpliwości.
Będę wdzięczny za opinie :)

Pod pozorem wiary propaguje się pogaństwo
Dziś natknąłem się na taki zbiór skrajnych głupot

Powiązania z imperium Epsteina; wspieranie diabłów z Izraela; wywoływanie wojen; obiecywanie, że jak zostanie prezydentem to zakończy konflikt na Ukrainie w 24h tymczasem wycisza ją jedynie i Rosja może robić co chce. No i teraz finalnie podważanie słów Papieża (a przecież jest dogmat o nieomylności papieża w sprawach moralnych...) i wstawienie tego o to bluźnierczego obrazka na swoim X'ie przedstawiającego jego jako Jezusa... Ten gość musi być antychrystem, nie widzę innej opcji bo to przekroczyło wszelkie granice.

Dodano po 12 minutach 14 sekundach:
Andej Marek_Piotrowski proszę się wypowiedzieć...

Szczęść Boże! Przychodzę do was bo mam problem z rozstrzygnięciem czy w danych sytuacjach jest grzech.
1. Mówi się że obmawianie to mówienie rzeczy negatywnych na temat danej osoby w sytuacji gdy nie trzeba oraz że obgadywanie to albo rozmawianie o kimś negatywnie albo rozsiewanie plotek. I tutaj od dłuższego czasu zastanawiam się czy wogole można o kimś mówić w sposób inny niż pozytywny? Przykładem z życia mogę dać pewien raz gdy rodzina nas odwiedziła i były „wieści i rozprawy” z naszej wsi. Przewinął się temat pewnego chłopaka który po pijaku coś tam zrobił. Ja tego chłopaka znałem i powiedziałem o innej złej rzeczy którą zrobił. Temat już został teoretycznie zaczęty i nie wypaliłem tego z niczego. Czy w tej sytuacji jest grzech i czy...

Proszę Was o radę. Często, a właściwie zawsze po spowiedzi mam wrażenie, że nie wyznałam grzechu ciężkiego. Wiadomo, że czasem zdarza się czegoś zapomnieć, nawet grzechu ciężkiego i wtedy temat jest prosty, by przypomniany grzech wyznać przy następnej spowiedzi. Mi chodzi o to, że nawet jeśli wyznam grzech po spowiedzi pojawia się niepewność, a potem analizowanie i wątpliwości, że może jednak go nie wyznałam. Przypominają mi się słowa jakie mówiłam, a mimo to niepewność odbiera radość z sakramentu. Jak sobie z tym poradzić? Czy ktoś z Was tak miał? Czy przystępować mimo tych natrętnych myśli do Komunii i je bagatelizować? Czy jeśli nie chcę niczego zataić a zapomnę lub przez stres nie wyznam spowiedź jest ważna nawet kiedy to ciężki grzech?

Czy rozmowy między sobą w pracy o innych koleżankach dotyczące tego że nie wywiązują się z obowiązków, często biorą zwolnienia albo zachowują się nietaktownie i czasem urabiają dyrektora a on nie wyciąga konsekwencji to grzech ciężki? Rozmawiałam w ten sposób z koleżankami o innych ale tylko stwierdziłam pewne fakty nie wymyślając niczego i nie chcąc nikomu zaszkodzić. One nie mają z tego powodu żadnych konsekwencji itp. Przykładowo biorą zwolnienie i na FB wrzucają relacje z restauracji oto albo nie wiedzą jak i co robić a stawiają się przed dużo bardziej doświadczonymi pracownikami.Było to takie narzekanie we własnym gronie, które i tak nic nie zmieni. Czy to ciężki grzech?

Witam,

Chciałbym poznać waszą opinię na temat płacenia abonamentu RTV. Jako moralny obowiazek katolika - daniny publiczne należy płacić. Pozostaje dylemat moralny, czy to na co płacimy wspiera faktycznie dobro publiczne (szczególnie patrząc na to co się dzieje teraz w mediach publicznych i nie spodziewam się poprawy). Co w takiej sytuacji? Co ma nadrzędne znaczenie, aby mieć spokojne sumienie.

Witam
Moje pytanie dotyczy tego jak odróżnić, czy coś było świadome, czy nie. Jak wiemy, zasadniczo popełniamy grzechy od momentu przyjęcia chrztu, jednak, by zaistniał grzech ciężki musi być spełniony warunek świadomości. I jak w tym momencie oceniać swoje zachowania sprzed świadomej wiary? Na ile tam było świadomości niezawinionej, bo po prostu z racji wieku, lub niedbałości rodziców się o czymś nie wiedziało. Albo po prostu, może nawet teoretycznie wiedząc, że coś jest złe, ale po prostu się nie rozeznawało, gdyż nie było wiary.

Sądzę, że duża część tutaj może miała taki problem, bo większość (chyba) zaczęła rozwijać swoją wiarę w okresie późnego dojrzewania, albo nawet i później.

Z góry dziękuję za wszystkie odpowiedzi.