Kwantowy umysł a Bóg

Jeśli nie wiesz gdzie zamieścić swój temat lub nie psuje on nigdzie indzie to napisz go tutaj.
ODPOWIEDZ
Awatar użytkownika
Biserica Dumnezeu

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Biserica Dumnezeu » 2020-03-19, 09:27

O argument jedynosci Boga.
JEDYNOSCI.



Tagi tematu:

Awatar użytkownika
sądzony
Elitarny komentator
Elitarny komentator
Posty: 3126
Rejestracja: 20 lut 2020
Lokalizacja: zachodniopomorskie
Wyznanie: Chrześcijanin
Wysłał podziękowań: 372 razy
Otrzymał podziękowań: 437 razy
Płeć:

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: sądzony » 2020-03-19, 11:47

Pewnie coś w tym jest.
Ja jednak patrząc na niego, słuchając i czytając,
mimo, że poniekąd chciał udowodnić brak istnienie Boga ...
ja wierzę, że miał z nim niezłą Relację.

Próba udowodnienia braku istnienia Boga, koniec końcem, może dowieść Jego Istnienia.
Tak to czuję.


„Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni.” Jn 10.16

Awatar użytkownika
Andej
Elitarny komentator
Elitarny komentator
Posty: 9832
Rejestracja: 20 lis 2016
Otrzymał podziękowań: 1813 razy

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Andej » 2020-03-19, 12:05

Umarł do końca zapierając się wiary. Zaprzeczanie Bogu było jego ideą. Co nie znaczy, że nie masz racji. Prawidłowe rozumowanie musi oprowadzić do Boga. Ale wielu czasu na to zabrakło i zabraknie.


Wszystko co piszę jest moim subiektywnym poglądem. Nigdy nie wypowiadam się w imieniu Kościoła. Moje wypowiedzi nie są autoryzowane przez Kościół.

Awatar użytkownika
Biserica Dumnezeu

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Biserica Dumnezeu » 2020-03-19, 16:17

Tego Andeju nie wiemy. Umarl i w naszych oczach zostal uznany, ze zaparl sie wiary.
Ale zanim nasze zdola choc raz mrugnac, to juz w ytm czasie Bog mogl wejsc do jego serca ( mowiac inaczej - Hawking wszystko wreszcie zroumial i mogl powiedziec: jesli mozesz, przyjmij mnie do siebie. Bo juz uwierzylem).
To jest to, czego my nigdy tutaj nie dowiemy sie o nim.



Awatar użytkownika
Andej
Elitarny komentator
Elitarny komentator
Posty: 9832
Rejestracja: 20 lis 2016
Otrzymał podziękowań: 1813 razy

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Andej » 2020-03-19, 16:52

Biserica Dumnezeu pisze:
2020-03-19, 16:17
Tego Andeju nie wiemy. Umarl i w naszych oczach zostal uznany, ze zaparl sie wiary. ...
Właśniem to napisał. Nie uzurpuję sobie boskiej wiedzy. Napisałem o tym, co jest możliwe do stwierdzenia przez ludzi na podstawie relacji innych ludzi.
Bóg mógł ... wszystko. Ale nie posiadam żadnych informacji na temat losów Hawkinga miedzy końcem życia, a przed nieodwracalną śmiercią.


Wszystko co piszę jest moim subiektywnym poglądem. Nigdy nie wypowiadam się w imieniu Kościoła. Moje wypowiedzi nie są autoryzowane przez Kościół.

Awatar użytkownika
Biserica Dumnezeu

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Biserica Dumnezeu » 2020-03-19, 17:17

Ok. Dzieki za wyjasnienie. Przepraszam, ze nie do konca zrozumialem.



Awatar użytkownika
sądzony
Elitarny komentator
Elitarny komentator
Posty: 3126
Rejestracja: 20 lut 2020
Lokalizacja: zachodniopomorskie
Wyznanie: Chrześcijanin
Wysłał podziękowań: 372 razy
Otrzymał podziękowań: 437 razy
Płeć:

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: sądzony » 2020-03-19, 18:31

Biserica Dumnezeu pisze:
2020-03-19, 09:27
O argument jedynosci Boga.
JEDYNOSCI.
Nie widzę konieczności, ani możliwości argumentacji Prawdy, iż Bóg jest jedyną Istotą, która Jest w Całości.
Jahwe oznacza Jestem.
A jeszcze głębiej są tacy którzy twierdzą, że JAHWE jest po prostu sumą niewypowiadanych dźwięków wdechu i wydechu.
Jego imieniem można się modlić, wykonując wdech i wydech czyli Żyjąc.

Więc moim argumentem niech będzie oddech.


„Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni.” Jn 10.16

Awatar użytkownika
Biserica Dumnezeu

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Biserica Dumnezeu » 2020-03-19, 19:14

Niestety, ale jeszcze glebiej to jest kompletna nieprawda.
A argument o jedynosci Boga jest JHWH. I tu sie zgadza.



Awatar użytkownika
sądzony
Elitarny komentator
Elitarny komentator
Posty: 3126
Rejestracja: 20 lut 2020
Lokalizacja: zachodniopomorskie
Wyznanie: Chrześcijanin
Wysłał podziękowań: 372 razy
Otrzymał podziękowań: 437 razy
Płeć:

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: sądzony » 2020-03-19, 19:20

Biserica Dumnezeu pisze:
2020-03-19, 19:14
Niestety, ale jeszcze glebiej to jest kompletna nieprawda.
A argument o jedynosci Boga jest JHWH. I tu sie zgadza.
Na początku napisałem JHWH. Zmieniłem jednak na JAHWE. (nie wiem po co)

A jeszcze jeszcze głębiej znowu Nią (prawdą) się staje.
Możemy się tak bawić.


„Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni.” Jn 10.16

Awatar użytkownika
Biserica Dumnezeu

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Biserica Dumnezeu » 2020-03-19, 19:46

Widze, ze nie bardzo lapiesz. To nie zabawa. I nie polega to na przerzucaniu sie z "glebiej" na " jeszcze glebiej".
Sam wywod o jedynosci Boga opiera sie na argumencie JHWH - jest tomzapis w alfabecie hebrajskim.
Alfabet hebrajski ( odmiennie od polskiego na przyklad ) ma wydzwiek filozoficzno-teologiczny.

Bog JHWH jest tym Jedynym. JHWH nie jest gra dzwiekow. Chocby z tej prostej przyczyny, ze role gra tutaj i sama forma zapisu ( ksztalt liter ), znaczenie i wartosc liczbowa.
A wartosc liczbowa jest zalezna od tego, z ilu sylab sklada sie zapis wymowy litery.

Zaczalem o tym pisac w watku pt: " Troche tematyki zydowskiej - 22 litery alfabetu hebrajskiego ".

M.in. podjalem ten temat po to, aby sprostowac wiele niedorzecznosci wynikajacych po prostu z niewiedzy.



Awatar użytkownika
sądzony
Elitarny komentator
Elitarny komentator
Posty: 3126
Rejestracja: 20 lut 2020
Lokalizacja: zachodniopomorskie
Wyznanie: Chrześcijanin
Wysłał podziękowań: 372 razy
Otrzymał podziękowań: 437 razy
Płeć:

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: sądzony » 2020-03-19, 20:22

Biserica Dumnezeu pisze:
2020-03-19, 19:46
Widze, ze nie bardzo lapiesz. To nie zabawa. I nie polega to na przerzucaniu sie z "glebiej" na " jeszcze glebiej".
Sam wywod o jedynosci Boga opiera sie na argumencie JHWH - jest tomzapis w alfabecie hebrajskim.
Alfabet hebrajski ( odmiennie od polskiego na przyklad ) ma wydzwiek filozoficzno-teologiczny.

Bog JHWH jest tym Jedynym. JHWH nie jest gra dzwiekow. Chocby z tej prostej przyczyny, ze role gra tutaj i sama forma zapisu ( ksztalt liter ), znaczenie i wartosc liczbowa.
A wartosc liczbowa jest zalezna od tego, z ilu sylab sklada sie zapis wymowy litery.

Zaczalem o tym pisac w watku pt: " Troche tematyki zydowskiej - 22 litery alfabetu hebrajskiego ".

M.in. podjalem ten temat po to, aby sprostowac wiele niedorzecznosci wynikajacych po prostu z niewiedzy.
Wiem wszystko o czym napisałeś powyżej.
Rozumiem to. Dlatego napisałem co powyżej.


„Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni.” Jn 10.16

Awatar użytkownika
Praktyk
Elitarny komentator
Elitarny komentator
Posty: 1289
Rejestracja: 28 lis 2017
Wysłał podziękowań: 243 razy
Otrzymał podziękowań: 221 razy

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Praktyk » 2020-12-30, 11:44

I kolejne badania wskazują na to, że kwantowe obliczenia w mózgu dzieją się :

https://translate.google.com/translate? ... D5qJpLlT8Q


Nie po to jesteśmy by wiedzieć.

Awatar użytkownika
Andej
Elitarny komentator
Elitarny komentator
Posty: 9832
Rejestracja: 20 lis 2016
Otrzymał podziękowań: 1813 razy

Re: Kwantowy umysł a Bóg

Post autor: Andej » 2021-02-22, 18:47

Ja nie jestem kwantowy. Nigdy nie miałem w rękach kwantów. Nie widziałem fotonów. I nie złapałem żadnego neutrino. Dlatego w swojej ignorancji nie napisze niczego mądrego. Ale dziś trafiłem na tekst, który uważam za mądry. I odpowiadający na pytanie kwantowiczów. A także tłumaczący pozorność sprzeczności ewolucji z kreacją.

https://www.fronda.pl/a/fizyka-kwantowa ... 57615.html
Fizyka kwantowa i istnienie Boga. Jest dowód?
Podstawowym założeniem metody badawczej stosowanej w naukach przyrodniczych jest przyjęcie, że wszystko można wyjaśnić w sposób naturalistyczny, bez odwoływania się do czynników ponadnaturalnych. Inaczej mówiąc, nauki te prowadzą badania tak, jakby Bóg nie istniał. Odnalazły one swoją tożsamość, gdy zrezygnowały ze stawiania pytań, na które nie są w stanie udzielić odpowiedzi.
Chciałbym się odnieść tylko do tego, czy rzeczywiście wiara chrześcijańska jest sprzeczna z nauką. W średniowieczu nikt nie myślał o ateizmie, o tym, że istnienie Boga można kwestionować. Wystarczy wspomnieć wielkiego fizyka Isaaca Newtona, który twierdził jeszcze w XVII w., że ateizm – czyli niewiara w Boga – jest tak niedorzecznym poglądem, iż w zasadzie nie ma on zwolenników. I tak było. Natomiast teraz ateizm jest jedną z religii na świecie, mającą swoich wyznawców.

Pod koniec XIX w., wraz z rozwojem technik obserwacyjnych, m.in. dzięki powstaniu teleskopów, stwierdzono, że Słońce jest gwiazdą i że takich gwiazd są miliardy. Słońce jest tylko jedną z gwiazd ogromnego systemu gwiezdnego, który nazywamy Drogą Mleczną lub Galaktyką, zawierającego – jak teraz wiemy – ok. 300 mld gwiazd. Widzimy, że Słońce i cały Układ Słoneczny wraz z Ziemią są tylko drobnym fragmentem tego układu gwiezdnego. Żeby móc sobie uzmysłowić, jaki jest ogrom tego systemu gwiezdnego w kształcie dysku, wystarczy sobie wyobrazić, że gdybyśmy zredukowali odległość Ziemia – Słońce, która wynosi 150 mln km, do 1 mm, to średnica tego układu gwiezdnego miałaby ok. 6 tys. km (czyli mniej więcej jak od nas do Stanów Zjednoczonych). I wiedziano już pod koniec XIX w., że ten układ gwiezdny jest zawieszony w pustej, niekończącej się przestrzeni. Przypuszczano, że czas też jest wieczny, dlatego następują lokalne zmiany gwiazd: jedne się tworzą, inne się rozpadają – ale wszechświat jest wieczny.
Właśnie gwałtowny postęp w naukach przyrodniczych oraz rozwój techniki, który był z nim związany, spowodowały wypracowanie pewnej metody badań przyrody. Stwierdzono, że możemy badać tylko te wielkości, które potrafimy zmierzyć i opisać matematycznie. I dlatego przyjęto jako zasadę metodologiczną, że interesujemy się tylko przyrodą materialną. To założenie metodologiczne czasami nazywa się naturalizmem metodologicznym. Naturalizmem – czyli zakładamy, że istnieje tylko przyroda, że nie ma nic poza przyrodą. Po prostu nauki funkcjonują tak, jakby Bóg nie istniał. Takie jest założenie metodologiczne.

Ale euforia związana właśnie z postępem naukowo-technicznym XIX w. spowodowała, że to założenie metodologiczne zostało przeniesione na to, co istnieje. Naukowcy zaczęli się zachowywać tak, jak gdyby to nie było tylko przyjęcie jakiejś wybranej metodologii, która się okazała bardzo skuteczna, i zaczęli tworzyć iluzję, że tylko sama przyroda istnieje – poza nią nie istnieje nic. I wtedy powstał tzw. naturalizm metafizyczny czy ontologiczny: zakładamy, że poza przyrodą nic nie istnieje. Założenie to już nie jest nauką – to jest pewna ideologia. Ale ideologia ta stała się fundamentem właśnie bezbożnictwa, ateizmu – czyli odrzucenia jakiejkolwiek rzeczywistości poza naturą.
Gwałtowny rozwój nauki i techniki w XX w. wpłynął na to, że w wielu kręgach, zwłaszcza naukowych, szerzyło się wówczas przekonanie, iż rzeczywiście przyroda jest samowystarczalna, w związku z czym nie musimy się odwoływać do żadnej rzeczywistości transcendentnej, przekraczającej przyrodę. Ta ideologia opanowała umysły ludzi z wielu środowisk i dodatkowo została wzmocniona przez darwinizm, czyli koncepcję zakładającą, że człowiek jest wytworem ewolucji biologicznej – zresztą ewolucji całego wszechświata, ale przede wszystkim ewolucji biologicznej. Z punktu widzenia ideologii naturalistycznej takie założenie jest konieczne, ponieważ jeśli zakładamy, że nie istnieje nic poza naturą, to oczywiście człowiek musi być produktem natury, a świadomość człowieka musi być wytworem tylko wysoko zorganizowanej materii – i umysł się sprowadza tylko do działania mózgu. I chyba to właśnie jest główna przyczyna powstania tego nurtu myślowego, który nazywamy materializmem naukowym albo wprost ateizmem naukowym.
Jednak sytuacja uległa zmianie w XX w. Mianowicie, badając kosmos, odkryto wówczas kilka ważnych faktów: stwierdzono, że wszechświat się rozszerza, czyli że kiedyś w przeszłości był punkt, w którym galaktyki znajdowały się bardzo blisko siebie. Można oszacować ten punkt dość dokładnie: mianowicie to było mniej więcej 14 mld lat temu. To znaczy, że światło nie może do nas dobiegać z większej odległości niż 14 mld lat świetlnych. Okazało się, że nie będziemy mogli obserwować w nieskończoność coraz to większych odległości we wszechświecie, że nie będziemy mogli wnikać coraz bardziej w głąb wszechświata, jak to wyobrażano sobie w XIX w. Żeby to sobie uzmysłowić, wyobraźmy sobie naszą Galaktykę w takiej skali, że ma ona średnicę 1 mm; wtedy wszechświat, który możemy obserwować, ma promień o długości ok. 140 m. Czyli my jesteśmy jakby w środku kuli i dalej nie możemy wszechświata obserwować. Jest zatem pierwszy problem: możliwości obserwacji, czyli badań naukowych, są ograniczone. I to zarówno w przestrzeni, jak i w czasie. Dlatego, że jeśli spoglądamy 14 mld lat wstecz, cofamy się do momentu, kiedy wszechświat był bardzo gorący, miał powyżej 3 tysięcy stopni, i jeżeli jakakolwiek przeszłość wszechświata była przedtem, to ona jest nie do zbadania.

Dalej z faktu rozszerzania się wszechświata wynika, że materia zostanie bardzo szybko rozproszona – szybko w skali kosmicznej – tak że nie będzie możliwe życie w jakimkolwiek punkcie wszechświata w dalekiej przyszłości. Czyli tym samym ludzkość nie może istnieć w nieskończoność, lecz musi mieć swój kres. Nawet loty kosmiczne nie ratują sytuacji, bo cały wszechświat nie będzie się nadawał do zamieszkania. W 1917 r. Einstein stwierdził, korzystając ze swojej ogólnej teorii względności, że w zasadzie sensownie możemy myśleć o wszechświecie tylko jako o wszechświecie zamkniętym, którego objętość jest ograniczona.

Czyli widzimy, że ten materialistyczny entuzjazm XIX-wieczny został w pewien sposób nadszarpnięty przez najnowsze badania makrokosmosu. Ale również badania w mikrokosmosie doprowadziły fizyków do konsternacji, gdyż nie spodziewano się, że otrzyma się takie rezultaty. Kiedy badamy materię, okazuje się, że ona się składa z bardzo małych części: z atomów i z cząstek, powiedzmy, subatomowych. I teraz się okazało, że prawa rządzące tymi małymi cząstkami, które nazywamy fizyką kwantową, są zupełnie inne niż prawa fizyki dotyczące obiektów dużych. Przede wszystkim okazało się, że my nie możemy przewidzieć zjawisk, które nastąpią. Na ogół możemy podać tylko prawdopodobieństwo zdarzenia, które nastąpi, a nie mamy pewności co do jego zaistnienia. Czyli w fizyce kwantowej nie jest tak, jak zaobserwował Newton w makrokosmosie, że można obliczać ruchy planet na tysiące czy nawet miliony lat w czasie do przodu i do tyłu. Tutaj możemy tylko podać prawdopodobieństwo, co zajdzie, jeżeli dokonamy obserwacji.
Fizyka kwantowa nie opisuje przesuwania się obiektów w przestrzeni i czasie, tylko przesuwanie się prawdopodobieństwa. Prawa fizyki kwantowej odnoszą się do szans, a nie do samych obiektów. Wtedy, kiedy obiekt taki jak atom czy cząstka subatomowa nie jest obserwowany, jest on tylko zbiorem szans, nie można mu przypisać żadnych parametrów fizycznych. Parametry fizyczne odnoszą się dopiero do procesu pomiaru. I to jest zdumiewające, bo podważa realizm dotyczący istnienia materii.

W ten sposób się okazało, że każdy obiekt fizyczny w zasadzie możemy utożsamić ze skończonym zbiorem informacji. Czyli obiekt może nie istnieć, tylko być zastąpiony zbiorem informacji. Powstaje pytanie: jak możemy wytłumaczyć, jaką filozofię, jaką metafizykę możemy przyjąć, żeby wyjaśnić te wszystkie zjawiska kwantowe, które są takie zaskakujące? Materializm naukowy, który jest taki dumny i uważa siebie za czystą naukę, w fizyce kwantowej zawodzi. Zawodzi dlatego, że materię możemy sprowadzić do zbioru informacji, a kiedy jej nie obserwujemy, to w zasadzie nic jej nie możemy przypisać. I dlatego potrzebna jest jakaś nowa metafizyka, która by wyjaśniała, jaka rzeczywistość kryje się za prawami fizyki kwantowej.

Każdy naukowiec, który analizuje przyrodę, staje przed oczywistą prawdą, że jeżeli bada jakiś element rzeczywistości, to on jest racjonalny i można go zrozumieć – obojętnie, czy to jest atom, czy to jest jakiś układ masywny, czy jakiś organizm żywy – to widać, że to jest obiekt, który możemy poznawać. I naukowiec niewierzący wierzy, że w rozumie mamy pewną wiedzę przejściową, częściową, ale w miarę rozwoju nauki będziemy poznawać coraz głębiej tę rzeczywistość itd. Ale ten proces poznawania nie może się ciągnąć w nieskończoność, ponieważ są ograniczenia, których nigdy nie przekroczymy.

Różnicą właśnie pomiędzy naukowcem wierzącym a niewierzącym jest to, że człowiek, który jest naukowcem wierzącym, uważa, że istnieje taki ogólny, wszechogarniający akt poznania i zrozumienia. Że istnieje ktoś, kto rozumie wszystko. Nie że my poznajemy z wielkim trudem poszczególne części przyrody, ale że istnieje pewien akt zrozumienia i poznania absolutny, który rozumie wszystko. Taki totalny akt zrozumienia i poznania możemy utożsamić z Bogiem. To właśnie Bóg wie wszystko. Możemy powiedzieć, że Bóg dysponuje wiedzą, od której większej wiedzy nie można pomyśleć. Czasami mówimy w skrócie, że jest to wszechwiedza. Po prostu zakładamy, że cechą Boga jest to, że On wie wszystko. Tradycja monoteizmu właśnie taki atrybut Boga przyjmuje jako rzecz jedną z fundamentalnych.

Dalej – logika nas przekonuje, że każda idea, która obejmuje samą siebie, jest niepoznawalna dla racjonalnego rozumowania; my tego nie możemy poznać. A to oznacza, że Bóg, który jest wszechwiedzą, będzie tajemnicą, której nigdy nie zdołamy poznać na drodze rozumowania racjonalnego. Bóg może się nam objawić, ale nigdy nie możemy Go zrozumieć bez Jego pomocy – na drodze jakiejś analizy, na podstawie jakichś przesłanek rozumowych.

Poza tym jeżeli Bóg jest miłością, to nasze istnienie świadczy o tym, że On stworzył nas z miłości. My jesteśmy tylko częścią wszechwiedzy; taką częścią, którą Bóg wyposażył w dwie ważne cechy: jesteśmy podmiotami i mamy wolną wolę. Bóg stworzył nas po to, żebyśmy mogli nawiązać relację miłości z Miłością – Miłością absolutną, czyli z Bogiem Trójjedynym. Bez założenia, że Bóg jest trójosobowy, samo istnienie, stworzenie człowieka wydaje się mało sensowne – i poza tym nie można by stwierdzić, dlaczego człowiek miałby mieć wolną wolę. Jeżeli Bóg nas stworzył z miłości, to my musimy mieć możliwość wyboru – czyli musi On stworzyć obszar możliwego działania dla człowieka, żeby on się mógł opowiedzieć za miłością lub przeciw miłości. I ten obszar my odczuwamy jako nasze ciało umieszczone we wszechświecie.

Proszę zwrócić uwagę na fakt, że wszechświat musi być stworzony tylko ze wszechwiedzy, dlatego że nic poza wszechwiedzą nie istnieje. Zatem nasz wszechświat, który my odbieramy jako bardzo złożoną rzeczywistość, możemy w tym ujęciu wyobrazić sobie tak, iż w naszych umysłach po prostu jest on generowany przez Boga poprzez przekaz odpowiednich porcji (kwantów) wiedzy.

Ktoś mógłby powiedzieć, że to są czyste spekulacje. Ale proszę też zobaczyć, że właśnie taka dziwna metafizyka, taka dziwna ontologia, taka dziwna struktura rzeczywistości dokładnie odpowiada temu, co mówi fizyka kwantowa. Dlaczego? No bo jeżeli jest tak, że wszechświat jest tylko zbiorem informacji, to jeżeli ja nie pytam, co zaszło, czy nie wykonuję obserwacji, no to mamy tylko zbiór możliwości – i dopiero wtedy, gdy zapytam, co się działo, no to Bóg nam daje odpowiedź: to znaczy ta odpowiedź od Boga już jest od wieków dana, od zawsze, ponieważ On jest wszechwiedzą i o tym, co odpowie, wiedział już zawsze, wie zawsze. Mało tego: jeżeli ja mam wolną wolę, to muszę mieć możliwość działania – czyli mogę zawsze wybrać z pewnych możliwości. Ale fizyka kwantowa mówi, że mogę określić tylko prawdopodobieństwo tego, co zajdzie. I rzeczywiście: póki nie ma rozstrzygnięcia dokonanego przez Boga, to sprawa jest w zawieszeniu – mamy jedynie zbiory możliwości. To jest zgodne z formalizmem matematycznym, który jest podstawą fizyki kwantowej.

Proszę zobaczyć jeszcze, jakie są konsekwencje takiej metafizyki. Jeżeli nie było człowieka, to nie było też wszechświata. A przecież my obserwujemy, że wszechświat ma, jak mówiłem, 14 mld lat. Ale tu znowu dochodzi do głosu prawo fizyki kwantowej, które mówi, że jeżeli obiekt nie jest obserwowany, to jest on tylko zbiorem możliwości, nie można mu niczego przypisać. Czyli wszechświat powstał w momencie, kiedy powstał pierwszy człowiek, i z całego zbioru możliwych wszechświatów został wykreowany taki, w którym może istnieć właśnie człowiek taki, jakiego Bóg sobie założył. I to też odkryto w ramach badań kosmologicznych, że wszechświat jest właśnie tak skonstruowany, iż nawet drobne zmiany w jego strukturze uniemożliwiłyby życie człowieka. I to, że my obserwujemy przeszłość wszechświata, to jest tylko projekcja naszych wyobrażeń bazująca na prawach fizyki, które aktualnie obowiązują we wszechświecie.
W ten sposób otrzymujemy zupełnie inne spojrzenie na teorię ewolucji. Oczywiście, badając jakieś skamieliny, mamy projekcję cofania się w czasie, ale rzeczywiste istnienie wszechświata może być takie jak istnienie człowieka. Nasuwa się tu oczywisty wniosek, że ideologia oparta na koncepcji Darwina jest nieprawdziwa: człowiek nie jest produktem wszechświata, jedynie zmodyfikowanym genetycznie zwierzęciem, które zyskało świadomość tylko dzięki własnej pracy itd. Z punktu widzenia fizyki kwantowej sytuacja jest zupełnie odwrotna. Możemy powiedzieć, że podejścia naturalistyczne są mało wiarygodne z punktu widzenia fizyki kwantowej. Z tego, co my naprawdę wiemy o wszechświecie w tej chwili, wynika, że znacznie lepsza jest metafizyka oparta na koncepcji Trójjedynej Osobowej Wszechwiedzy, ponieważ koncepcja taka więcej tłumaczy, a poza tym jest ona dokładnie zgodna z nauczaniem Kościoła katolickiego. I dlatego szykanowanie chrześcijan za to, że ich przekonania są sprzeczne z nauką, że chrześcijaństwo to jest ciemnogród, jest bezpodstawne. Wyrzucanie religii gdzieś na margines życia społecznego, czyli chrystofobia, z punktu widzenia nauki współczesnej, tej najbardziej wyrafinowanej nauki współczesnej, która dotyczy zarówno mikro-, jak i makroświata, wydaje się zupełnie nieusprawiedliwione.

prof. Zbigniew Jacyna-Onyszkiewicz

Tekst ukazał się w dwumiesięczniku "Miłujcie się!" (1/2011r.)


Wszystko co piszę jest moim subiektywnym poglądem. Nigdy nie wypowiadam się w imieniu Kościoła. Moje wypowiedzi nie są autoryzowane przez Kościół.

ODPOWIEDZ