Psychoterapia

[sądzony]

Moim zdaniem wszystkie szkoły, z tych które w jakiś sposób znam, oferują coś wartościowego, a pewnie i w każdej można odnaleźć coś co może nas zdystansować. Każdy jest inny i dobrze, że jest tyle nurtów. Ważne jednak, czy z psychoterapeutą, jak mawia de Barbaro, uda się "zawiązać przymierze".

Dodano po 24 minutach 24 sekundach:
"Katechizm Kościoła Katolickiego mówi wprost, że sumienie to miejsce, w którym przemawia Bóg, a człowiek powinien postępować przede wszystkim w zgodzie z sumieniem – a więc w zgodzie ze sobą! Ja nie widzę tutaj żadnych sprzeczności. Dobrze rozumiana terapia i dobrze rozumiana duchowość ostatecznie mają doprowadzić do tego, aby człowiek doświadczał miłości i dzielił się nią. To daje mu spełnienie.

Jest też jedna zasadnicza różnica. Co do zasady, terapia mówi o leczeniu, o rozwiązywaniu problemu, który utrudnia życie. Natomiast duchowość dotyczy rozwoju człowieka w ogóle. Czasami rozwój ten nie jest możliwy bez leczenia i wtedy należy skorzystać z pomocy terapeutycznej. Zdarza się nawet, że terapia jest warunkiem rozwoju duchowego.

Jeżeli ktoś mówi o potencjalnej konkurencyjności terapii i duchowości, to – z mojego doświadczenia – takie argumenty wysuwają ludzie o neurotycznej religijności. W ten sposób wzmacniają swoje fortyfikacje i mechanizmy obronne wynikające z podświadomego lęku przed zmianą. Dla osób o zdrowej duchowości ten rozdział jest oczywisty.

Dobrym podsumowaniem będzie tekst Carla Gustava Junga, ucznia Zygmunta Freuda. Powiedział kiedyś coś takiego: „Leczyłem setki ludzi – większość z nich to byli protestanci, nieliczni – żydzi i pięciu lub sześciu katolików. Wśród pacjentów, których leczyłem w drugiej połowie życia, nie było ani jednego, którego problem w ostateczności nie sprowadzałby się do znalezienia właściwego religijnego poglądu na świat. Twierdzę nawet, że każdy z nich zachorował, gdyż utracił to, co wielkie religie wszystkich czasów miały mu do zaoferowania. A powrót do zdrowia możliwy był jedynie przez powrót do wiary”."

https://klubjagiellonski.pl/2023/04/11/ ... euta-boga/

[lambda]

10 filarów zdrowia psychicznego

4. Zrób coś dla innych
W problemach jesteśmy skoncentrowani na sobie – na swoim wnętrzu, swoich przeżyciach, trudnościach. Niejako paradoksalnie – gdy przestajemy tak dużo myśleć o sobie, poprawia nam się nastrój. Spojrzenie na zewnątrz – wyciągnięcie pomocnej dłoni leczy i nasze emocje. Warto może dodać, że nic tak nie podnosi samooceny jak zwiększenie puli dobra na świecie. Potwierdzają to badania, pokazujące, że osoby zaangażowane w wolontariat są z reguły zdrowsze psychicznie niż reszta populacji. Nie trzeba oczywiście działać w wolontariacie, nawet drobne nawykowe gesty dobra wpływają korzystnie na nasze zdrowie psychiczne. A zatem – codziennie zrób drobną a dobrą rzecz dla drugiego człowieka.

[Viridiana]

Ale nie sądzę, aby mógł się odpowiednio wczuć.

Co masz na myśli mówiąc "wczucie"?
Gdy przychodzę do psycholożki, to z problemem związanym ze stresem czy budowaniem relacji z ludźmi - wczucie się w religijność katolicką nie jest jej koniecznie potrzebne, by mi jakoś pomóc. Oczywiście, będą to "świeckie" rozwiązania problemów - no ale psychologia jako nauka jest sferą świecką, gdybym potrzebowała odpowiedzi stricte religijnej, to poszłabym na rozmowę do duszpasterza (co też czasami robię).
Wydaje mi się, że samo korzystanie z profesjonalnej pomocy jest jak najbardziej przydatne, problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy osoba korzystająca z takich usług uznaje relację psychoterapeutyczną za ideał wszelkich relacji.

[Andej]

Jeśli nie masz problemów z pogranicza wiary, postępowania zgodnie z przykazaniami miłości czy Dekalogiem, to OK. Chyba jestem zboczeńcem, bo każdy mój problem ma związek z Bogiem. Cale moje życie ma związek z Bogiem. Każdy czyn, każda myśl ma związek z Bogiem. Dlatego uważam, że konieczne jest wczucie się w świat wiary, aby pomóc skutecznie.

Właśnie wysłuchałem rozmowy z psycholożką albo psychoterapeutką, M.in. na temat istotności zgodności światopoglądowej pacjenta z psychologiem. Podam dwa linki, mam nadzieje, że któryś z nich zadział. A może obydwa.

https://www.gosc.pl/doc/9292240.ABC-psy ... liny-Bog-w

[sądzony]

Jeśli nie masz problemów z pogranicza wiary, postępowania zgodnie z przykazaniami miłości czy Dekalogiem, to OK. Chyba jestem zboczeńcem, bo każdy mój problem ma związek z Bogiem. Cale moje życie ma związek z Bogiem. Każdy czyn, każda myśl ma związek z Bogiem. Dlatego uważam, że konieczne jest wczucie się w świat wiary, aby pomóc skutecznie.

Właśnie wysłuchałem rozmowy z psycholożką albo psychoterapeutką, M.in. na temat istotności zgodności światopoglądowej pacjenta z psychologiem. Podam dwa linki, mam nadzieje, że któryś z nich zadział. A może obydwa.

(Mam spory dystans do tej Huf, choć gdzieś czytałem jakiś w miarę rozsądny artykuł)
Adnej, wszystko zależy z czym idziesz na terapię. Czy to "dotyka" bardziej "zewnętrznej strony psychiki" czy ociera się już o duchowość. Czy twoim celem jest wzmocnienie słabego "ego" czy może chcesz spróbować je "zdezintegrować" w konfrontacji z innym punktem widzenia.

Chyba się zgodzę. Każdy problem poniekąd ma "związek" z Bogiem. Jednakże nie zawsze bezpośredni. Czasem mamy "problem" z Bogiem, bo "doświadczamy" Go poprzez "zaburzoną" psyche.

Oczywiście w tym wszystkim nie widzę żadnego problemu. Np.: Gajdowie:
https://www.gajdy.pl/
skupiają wielu psychoterapeutów z całej Polski wokół szkoły tzw.: Chrześcijańska Terapia Integralna (ChTI)
http://www.chti.pl/

I z tego co się orientuję nie są jedyni.

[sądzony]

Ciekawy film o Gabor Mate o traumie w ujęciu długofalowego procesu doświadczeń. O uzależnieniu, terapii, ogólnym stanie człowieka.
Film darmowy dostępny jest niestety jedynie obrócony o 90 st.

[Dezerter]

@sądzony
Który nurt psychoterapii ma założenia niesprzeczne z Katolicyzmem?

Nie znam wszystkich szkół psychoterapeutycznych, ale z tych co liznąłem to żaden nie ma założeń sprzecznych.

Teraz mi uświadomiłeś, że jak się interesowałem głębiej psychologią to nie zauważyłem niczego sprzecznego ,
jedyne co kojarzę to inne sprzeczne podejście do opętania

Dodano po 16 minutach 16 sekundach:
To ja za Sądzonym podam kolejne linki, bo w życiu poznałem 4 psychoterapeutów, chociaż nigdy nie potrzebowałem pomocy, każdy z nich był chrześcijaninem i nie ukrywał tego na spotkaniach
https://poradniadignitas.pl/
a tam nawet księża psychoterapeuci

i Basia z Torunia głęboko wierząca i działająca we wspólnocie, a na rekolekcje dla psychologów jeżdżąca do franciszkanów jeśli dobrze pamiętam
https://www.psychoterapeuta-torun.pl/

[Viridiana]

Taki artykuł o Centrach Zdrowia Psychicznego i polskim systemie zdrowia ostatnio znalazłam:

Jeśli wsparcie i pomoc potrzebującym mają przebiegać bez zbędnej izolacji i opresji, potrzebny jest położony blisko miejsca ich zamieszkania ośrodek odpowiedzialny za wsparcie i pomoc w środowisku, odpowiednio wyposażony. Polska powinna zostać pokryta siecią około trzystu takich ośrodków (zwanych Centrami Zdrowia Psychicznego, CZP), które będą obsługiwać określoną administracyjnie społeczność, około 50–200 tysięcy mieszkańców. Muszą one zapewnić kompleksową, koordynowaną pomoc ambulatoryjną (w poradni), środowiskową (w domu), dzienną (w oddziale dziennym), szpitalną (w oddziale szpitalnym, całodobowo) i doraźną (całodobowy dyżur w oddziale). CZP zatrudnia osoby o zróżnicowanych kompetencjach, odpowiednio do rozmiaru i rodzaju zadań, pracujące zespołowo, z wymiennością ról w granicach swoich kompetencji. Sieć centrów współpracuje z lekarzami rodzinnymi, ośrodkami pomocy społecznej, w razie konieczności z placówkami edukacyjnymi i ośrodkami dla dzieci i młodzieży, organizacjami oraz organami lokalnymi. Postulowane jest też wspomaganie sieci CZP przez ponadlokalne, wyspecjalizowane programy terapeutyczne oraz wysokospecjalistyczne ośrodki akademickie.

https://magazynkontakt.pl/nigdy-nie-byl ... jak-teraz/
Polecam, bo nie wiem, ilu z Was słyszało o tym programie pilotażowym (który ruszył w 2018 r., więc nie jest to zupełnie nowa rzecz) i wie, jak to obecnie wygląda.

[Andej]

Z artykułu nic nie wynika. Dobre chęci, postulaty. Można nimi wybrukować piekło.

[Stanko]

Może tacy są.
A może jestem na tyle inny, że widzę to inaczej. Na podstawie własnych doświadczeń, nie mam dobrego zdania o zawodach psycho-.
Ich oceny i działania są niemierzalne. Nie ma obiektywnych kryteriów.
A przypadek Gert'a Postel'a jest znamienny.

Nachodzi mnie jednak taka myśl, że terapeuci i psychiatrzy powinni chyba być raczej dobrzy i empatyczni. Dlaczego? Bo w takcie kształcenia musza na takich się uczyć; muszą wnikać przede wszystkim w ludzkie cierpienia; muszą umieć do nich docierać i je leczyć, łącznie z objawami.
A leczenie ma polegać najpierw na psychoterapii behawioralnej. Czy człowiek ze złym podejściem i negatywnymi emocjami mógłby to robić, gdyby nie był zdolny do empatii i jako taki był rozpoznawalny, akceptowalny przez pacjenta?

[sądzony]

Nachodzi mnie jednak taka myśl, że terapeuci i psychiatrzy powinni chyba być raczej dobrzy i empatyczni. Dlaczego? Bo w takcie kształcenia musza na takich się uczyć; muszą wnikać przede wszystkim w ludzkie cierpienia; muszą umieć do nich docierać i je leczyć, łącznie z objawami.
A leczenie ma polegać najpierw na psychoterapii behawioralnej. Czy człowiek ze złym podejściem i negatywnymi emocjami mógłby to robić, gdyby nie był zdolny do empatii i jako taki był rozpoznawalny, akceptowalny przez pacjenta?

Nie wiem na ile na medycynie uczą empatii i wnikania w ludzkie cierpienie. Niełatwo spotkać empatycznego lekarza. Choć z pewnością to się zmienia.
Dlaczego najpierw na behawioralnej? A później na czym ma polegać?

[Andej]

terapeuci i psychiatrzy powinni chyba być raczej dobrzy i empatyczni.

Ano powinni. Bywają tacy. Kiedyś nawet spotkałem taka osobę w tym zawodzie. To są wyjątki. Albo teraz uczą innego podejścia.

[miłośniczka Faustyny]

Bardzo polecam brać ze sobą na psychoterapię zeszyt i notować to, co ważne. Od niedawna tak robię i dopiero teraz mam poczucie, że cokolwiek korzystam z tej terapii. Nawet pomiędzy sesjami robię notatki, trochę mnie to wciągnęło. Poza tym pomogła mi też znajomość diagnozy, a następnie wiedza na temat zaburzeń (czyli jakby psychoedukacja).

[Dezerter]

Bardzo polecam brać ze sobą na psychoterapię zeszyt i notować to, co ważne. Od niedawna tak robię i dopiero teraz mam poczucie, że cokolwiek korzystam z tej terapii. Nawet pomiędzy sesjami robię notatki, trochę mnie to wciągnęło. Poza tym pomogła mi też znajomość diagnozy, a następnie wiedza na temat zaburzeń (czyli jakby psychoedukacja).

Również polecam notowanie, to utrwala, to co się dzieje na spotkaniu, a pamięć jest ulotna. Zawsze można wrócić do notatek i sobie pewne ważne i mądre rzeczy utrwalić
Ja tak robię prawie na wszystkich spotkaniach, bez względu ma tematykę i chociaż do psychoterapeuty nie chodzę, to z nimi spotykam się na kursach i szkoleniach.

[Pompieri]

No nie wiem.
Ja kiedys zanotowalem, ze 3+3=9, bo mi sie krzyzyk z kropka wymienil.