Namaszczenie chorych.

[Grooocik]

Witam.
Wczoraj uczestniczyłem w mszy świętej, podczas której kapłan udzielał przy ołtarzu sakramentu namaszczenia chorych dla osób, które tego chcą (było to tez ogłoszone wcześniej).
Z jednej strony było to piękne świadectwo i było to wzruszające bo prawie wszyscy uczestnicy mszy przystąpili do tego sakramentu ( a parafia malutka) ale z drugiej strony jakoś mi to nie pasuje bo niektórzy rodzice kazali nawet iść dzieciom do ołtarza ( raczej to nie były jakoś ciężko chore dzieci).
Co wy o tym sądzicie? Czy takie masowe udzielanie tego sakramentu podczas mszy nie jest pewnym nadużyciem?

I drugie moje pytanie - Wiem, że do tego sakramentu zasadniczo powinny przystępować osoby ciężko chore lub w zagrożeniu życia. A co z osobami, które mają jakieś problemy psychiczne albo uzależnienia lub jakieś lekkie, przewlekłe choroby?

Dziękuje za komentarze i pozdrawiam

[Drwal]

Z tego co ja wiem to nawet jakby ktoś w gorączce leżał to taki sakrament mógłby przyjąć. A osoby psychicznie chore mogą przyjąć tylko jeśliby istniało przypuszczenie że jako wierzący mogliby tego sobie życzyć , podobnie z nieprzytomnym , ale musi być żywy.
Sakrament namaszczenia nie jest tylko przygotowaniem na śmierć tylko umocnieniem w chorobie.

[Andej]

Z jednej strony było to piękne świadectwo i było to wzruszające bo prawie wszyscy uczestnicy mszy przystąpili do tego sakramentu ( a parafia malutka) ale z drugiej strony jakoś mi to nie pasuje bo niektórzy rodzice kazali nawet iść dzieciom do ołtarza ( raczej to nie były jakoś ciężko chore dzieci).

Takie działanie wydaje mi się nie być zgodnymz tym, co napisane w Katechizmie.
1513 Konstytucja apostolska Sacram unctionem infirmorum z 30 listopada 1972 roku zgodnie ze wskazaniami Soboru Watykańskiego II108 ustaliła, że w obrządku rzymskim będą odtąd obowiązywały następujące zasady:
Sakramentu namaszczenia chorych udziela się chorym, namaszczając ich na czole i dłoniach olejem z oliwek lub stosownie do okoliczności innym olejem roślinnym, należycie poświęconym, wymawiając tylko jeden raz następujące słowa: "Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie".

1514 Namaszczenie chorych "nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości".

1515 Jeśli chory, który został namaszczony, odzyskał zdrowie, w przypadku nowej ciężkiej choroby może ponownie przyjąć ten sakrament. W ciągu tej samej choroby namaszczenie chorych może być udzielone powtórnie, jeśli choroba się pogłębia. Jest rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia chorych przed trudną operacją. Odnosi się to także do osób starszych, u których pogłębia się słabość.

[Michał]

Co wy o tym sądzicie? Czy takie masowe udzielanie tego sakramentu podczas mszy nie jest pewnym nadużyciem?

Nie, wręcz bym powiedział że to bardzo dobra praktyka podobnie jak to że ktokolwiek z wierzących dokona takiego namaszczenia.

Wiem, że do tego sakramentu zasadniczo powinny przystępować osoby ciężko chore lub w zagrożeniu życia.

Skąd takie rzeczy wiesz?

[Grooocik]

Nie, wręcz bym powiedział że to bardzo dobra praktyka podobnie jak to że ktokolwiek z wierzących dokona takiego namaszczenia.

No myśle również, że wspaniała inicjatywa ze strony kapłana żeby tak o tym przypomnieć ludziom i umożliwić to każdemu na mszy świętej aczkolwiek budzą się we mnie obawy kiedy ktoś na przykład wysyła dzieci „bo tak wypada” albo ktoś idzie ale w sumie nie dręczą bo żadne schorzenia - wtedy wówczas mam wątpliwości czy nie jest to jakieś lekceważenie lub nadużycie. Ale to już jest indywidualna kwestia każdej osoby.

Wiem, że do tego sakramentu zasadniczo powinny przystępować osoby ciężko chore lub w zagrożeniu życia.

Skąd takie rzeczy wiesz?

W internecie wyczytane i też w katechizmie jest wspomniane o tym

KKK 1527 Sakrament namaszczenia chorych udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi, który doświadcza trudności związanych ze stanem ciężkiej choroby lub starości.

[Michał]

budzą się we mnie obawy kiedy ktoś na przykład wysyła dzieci „bo tak wypada” albo ktoś idzie ale w sumie nie dręczą bo żadne schorzenia

Na głupotę już nic nie poradzisz. Pewnie to ci sami twierdzą że namaszczenie tylko na "ostatnią drogę" i tylko wtedy wypada, widząc że jednak nie, no to już hurtem zdrowi poszli w trybie owczego pędu bo wypada. Jest dużo "mondrych" ludzi, są tacy co codziennie na lodzie robią "orła" i świetnie "znają się" na chodzeniu po śniegu/lodzie.

[abi]

ja co roku ide do namaszczenia chorych, a w tym wypadlo ze nie bo meza nie bylo w domu

[Nenderen]

To bardzo piękny Sakrament, jak wszystkie inne zresztą.
Abi, zapewniam o wsparciu na modlitwie.

[Wiesława]

Jakub 5:14-16: "Choruje kto między wami? Niech przywoła starszych zboru i niech się modlą nad nim, namaściwszy go oliwą w imieniu Pańskim."
Uważam, że jest to przede wszystkim prośba do Boga o uzdrowienie, modlitwa wspólnoty wierzących w intencji osoby chorej. Szczególny wydźwięk i rangę nadaje jej namaszczenie oliwą.
Ja przez ostatnie tygodnie cały czas myślę o tym, ale niestety, Kościół katolicki nie przewiduje chyba takiej łaski dla mnie, jako osoby "kontrowersyjnie wierzącej". Trudno.

[TS_]

Fragmenty
Aelredus Rievallensis Abbas - Vita Sancti Edwardi Regis Et Confessoris [1110-1167]

https://www.documentacatholicaomnia.eu/ ... T.pdf.html

"1. Cud uzdrowienia zakonnicy z klasztoru w Berchigensi

„Pewna zakonnica z klasztoru w Berchigensi cierpiała na febrę czwartaczkę. Już drugi rok choroby przeminął i nie było nadziei na odzyskanie zdrowia.
Pewnego dnia, gdy odpoczywała we wczesnoporannej drzemce, śniła, że wraz z towarzyszkami udała się do swej ojczyzny, by odwiedzić rodzinę.
W drodze ktoś zaproponował, by skręcić do opactwa w Westminsterze, aby się tam posilić.
Odpowiedziała:
„Jakże mam iść do tych, których nigdy nie widziałam, nie znam ich imion i nie mam z nimi żadnych związków?”
Ów odpowiedział:
„Jest tam szlachetny król Edward. Jeśli z wiarą nawiedzisz jego grób, łatwo uprosi dla ciebie u Boga zdrowie i powrót sił.”

Obudziwszy się, rozważyła sen, wstała z łoża, oparła się na lasce i udała się do oratorium.
Tam padła przed ołtarzem, odmówiła z wielkim skruszeniem serca siedem psalmów pokutnych i Litanie.
Następnie zwróciła się do św. Edwarda modlitwą:

„Wierzę, Panie, że przy Twoim świętym grobie jest dla mnie przygotowane zdrowie, zgodnie z obietnicą.
Ale po cóż trud ten i niebezpieczeństwo?
Czy warto szukać przewozu, podróży, towarzystwa, znosić pokusy słów i widoków, które rozpraszają ducha?
Po cóż mam szukać Twego ciała, skoro duchowo jesteś obecny?
Wiem, że w świetle, które przenika wszystko, moja nędza jest Ci jawna.
Skoro jesteś uczestnikiem wszechmocy, wystarczy Twoja wola, bym została uzdrowiona.
Rzeknij więc słowo – a będzie uzdrowiona służebnica Twoja.”

Po tej modlitwie wróciła drżąca do łóżka. Zbliżała się godzina ataku febry – lecz nie nastąpił.
Potem kolejny dzień – również bez dolegliwości.
Gdy trzeciego dnia powróciła do modlitwy tymi samymi słowami, została całkowicie uzdrowiona.
Do końca życia dziękowała św. Edwardowi.

2. Cud uzdrowienia mnicha z Westmonasterium

Pewien zakonnik z opactwa Westminsterskiego, człowiek pobożny i uczciwy, miał wielkie nabożeństwo do św. Edwarda.
Codziennie odmawiał pięć psalmów za jego duszę.
Zachorował ciężko – na trzy sposoby:

Po upuszczeniu krwi utworzył się ropień z zakrzepem, a ból sparaliżował ramię.

Piersi ściskała duszność – ledwie mógł oddychać.

Noga spuchła tak, że nie mógł chodzić.

Zbliżała się rocznica śmierci św. Edwarda.
Gdy bracia śpieszyli do chóru, by świętować, on – pogrążony w bólu – siedział zasmucony.
Powiedział:

„Czyż, Edwardzie, nie przyjdziesz mi z pomocą? Czy odmówisz mi sił, by stanąć z braćmi?”

Wziął linę i z wysiłkiem ją pociągnął.
W tym momencie ropień pękł, krew spłynęła, ból zniknął.
Widząc to, nabrał nadziei na uzdrowienie także piersi i nogi – co, jak opisano na stronie następnej, również nastąpiło."

[Andej]

Ja przez ostatnie tygodnie cały czas myślę o tym, ale niestety, Kościół katolicki nie przewiduje chyba takiej łaski dla mnie, jako osoby "kontrowersyjnie wierzącej".

Nie wiem, co to znaczy "kontrowersyjnie wierząca"> Ale tego sakramentu nie odmawia się potrzebującym. Oczywiście najlepiej przyjąć go w stanie łaski uświęcającej. Jeszcze lepiej po komunii świętej. Aczkolwiek nie ma takiego obowiązku. Po prostu tak uważam.
Jeśli jest zagrożenie śmiercią, np. przed operacją, zabiegiem chirurgicznym można poprosić o ten sakrament.
Kanoniczne zasady podałem kilka postów wcześniej.
Na pewno nie ma sensu rezygnować w przedbiegach. Jak będzie okazja, to porozmawiaj z księdzem. A jeśli znajdziesz się w szpitalu, to poproś kapelana szpitalnego.

[Dezerter]

Witam.
Wczoraj uczestniczyłem w mszy świętej, podczas której kapłan udzielał przy ołtarzu sakramentu namaszczenia chorych dla osób, które tego chcą (było to tez ogłoszone wcześniej).
Z jednej strony było to piękne świadectwo i było to wzruszające bo prawie wszyscy uczestnicy mszy przystąpili do tego sakramentu ( a parafia malutka) ale z drugiej strony jakoś mi to nie pasuje bo niektórzy rodzice kazali nawet iść dzieciom do ołtarza ( raczej to nie były jakoś ciężko chore dzieci).
Co wy o tym sądzicie? Czy takie masowe udzielanie tego sakramentu podczas mszy nie jest pewnym nadużyciem?

I drugie moje pytanie - Wiem, że do tego sakramentu zasadniczo powinny przystępować osoby ciężko chore lub w zagrożeniu życia. A co z osobami, które mają jakieś problemy psychiczne albo uzależnienia lub jakieś lekkie, przewlekłe choroby?

Dziękuje za komentarze i pozdrawiam

Na drugie pytanie - każdy chory może przystąpić, jeśli czuje taką potrzebę
A na pierwsze - jak sama nazwa wskazuje, to nie jest sakrament dla zdrowych a dla chorych - cytaty, które podał Andej z KKK jasno na to wskazują i tak samo praktyka Kościoła Katolickiego.
Żadna zdrowa osoba nie powinna przystępować do tego sakramentu, u mnie podczas odpustu chorych jasno to powiedział ksiądz przewodniczący Mszy, przed obrzędem namaszczenia.

[Dezerter]

Jednak w tym wątku rozmawiamy o namaszczeniu chorych, a nie o Wiesławie, przy całej mojej sympatii dla niej, ani o wątpliwościach co do nauki KK.
Ps
wpisy przeniesione do wątku offtopowego

[Pytający]

Rozumiem, że to ten sam sakrament, o którym mówiono "ostatniego namaszczenia", czy "sakrament konających"? Chyba niepotrzebnie i niepoprawnie?

[abi]

ten sam

Dodano po 55 sekundach:
a teraz ja miałam już chyba z siedem razy
w lutym w dzień chorego
mój syn ze trzy czy cztery