Między dzisiejszym Świętem a wiarą niewypowiedzianą

[AdamS.]

Gdy w 1923 r. ustanowiono Dzień Wojska Polskiego w trzecią rocznicę Bitwy Warszawskiej - a zarazem w Święto Wniebowzięcia NMP, marszałek Piłsudski wypowiedział znamienne słowa, które dzisiaj zostały powtórzone przez biskupa polowego: "Bez honoru służba wojskowa zawsze jest bez duszy i traci siły". To bardzo ważne przesłanie dla dzisiejszej Europy.

Jednak słowa te mogą dziś zastanawiać, bo w przeszłości honor tak często pojmowany był opacznie - jako swoista pycha narodowa, czy też jako reakcja na urażenie osobistej dumy. Czym więc jest prawdziwy honor? Słowniki języka polskiego wskazują na zaszczyt i poczucie godności. Wiążą też honor z wiernością wobec prawdy (stąd „słowo honoru”).

Ale według mnie powyższe wskazania nie wyczerpują tego pojęcia. Honor to ukierunkowanie na wartości niezmienne i uniwersalne. Tylko z tak pojętym honorem można zrozumieć polską historię, doceniając wagę przegranych powstań czy obronnych wojen, prowadzonych wbrew wszelkim kalkulacjom. I tylko tak pojmowany honor jest według mnie drogą do nieba dla wielu, którzy religijnie się pogubili, lecz ducha Prawdy zdołali w sobie zachować.

Właśnie w tym aspekcie honor staje się szczególnym pomostem między ludźmi wierzącymi a osobami, które z różnych względów tę religijną postawę gdzieś zagubiły. Bo honor to rodzaj niezwerbalizowanej wiary. Honor stał się swoistym łącznikiem między Bogiem a Ojczyzną. Może dlatego w zawołaniu "Bóg-Honor-Ojczyzna" znalazł się pomiędzy rzeczywistością ziemską i duchową?

[Arek]

Honor, mieć honor, mieć swój honor. Od kilku lat zastanawiam się nad znaczeniem słowa w ujęciu wiary katolickiej. Z jednej strony w aspekcie żołnierskim jest to pozytywny wydźwięk żołnierza wobec ojczyzny i swoich przełożonych. Honor to oddanie, wierność, duma ze służby związane z przynależnością. W literaturze jest wiele przykładów bohaterów, którzy są oddani swoim ojczyznom pokazanym za wzór patrioty, którzy to reasumują z wiarą w Boga. Wiele razy zastanawiało mnie to czy można czynić coś dobrego popełniając grzech, mam na myśli nawet zabicie drugiego człowieka. Słyszałem i sam powtarzam takie słowa: że nie walczy się z człowiekiem ale ze złem między nami, zło dobrem zwyciężajmy. Żołnierski honor to przyjmowanie zasług za osiągnięcia w służbie wojskowej i ojczyźnie. Nie neguję odznaczeń ale to ma jakiś wydźwięk światowy. Wiara to służba bez rozgłosu, bez honorów, unikanie grzechu, Sakramenty, realizacja cnót. W aspekcie wiary honor dla mnie to coś zmaterializowanego, nie wiem czy zawsze pozytywnego (duchowego). Nie jestem przekonany czy zabijanie w imię honoru to zawsze coś pozytywnego? Ale rozumiem i szanuję patriotyzm, walkę obrończą, pamięć o historii własnego Narodu. Chcę widzieć coś głębszego, coś większego i coś ważniejszego niż wyraz ludzki coś co daje wolność pełną nie uwiązaną w uwiązania sumienia i psychicznego zmagania. Ojczyzna w Niebie i służba Bogu - to oddaje pełny przekaz mojego pragnienia w walce ze złem. Ratować duszę i ciało, choć wrogów jest wielu - jak czynić to wg Woli Boga?

[AdamS.]

Chcę widzieć coś głębszego, coś większego i coś ważniejszego niż wyraz ludzki coś co daje wolność pełną nie uwiązaną w uwiązania sumienia i psychicznego zmagania. Ojczyzna w Niebie i służba Bogu - to oddaje pełny przekaz mojego pragnienia w walce ze złem. Ratować duszę i ciało, choć wrogów jest wielu - jak czynić to wg Woli Boga?

Właśnie to jest wymiar prawdziwie pojętego honoru - to, o czym na koniec tu napisałeś, Arku. Ale dziękuję Ci, że rozwinąłeś również to pojmowanie znaczenia honoru, jakie mocno się w naszej kulturze zakorzeniło. Najsilniej mi się to kojarzy z francuską historią. Upadek Francji, która ostatecznie umarła w czasie rewolucji francuskiej, ale umierała już dużo wcześniej - to właśnie skutek tak pojmowanego honoru, w którym liczyła się duma i zaszczyty. W Polsce zawsze było inaczej - honor kojarzył nam się ze służbą, ofiarą i wiernością. Oczywiście zachodnie wpływy i tutaj przenikały, do dziś powodując rozłam w społeczeństwie, jednak ta zdrowa część narodu nadal postrzega honor właśnie w ten sposób.

Spójrzmy jak bardzo przenicowane zostały różne inne pojęcia: miłość, piękno, prawda, tolerancja... W ślad za tym odwrócono znaczenie najpiękniejszych symboli. Bo z czym dziś kojarzyć się może TĘCZA (kiedyś znak przymierza z Bogiem), SERCE (znak miłości i bezinteresowności), czy WIENIEC z dwunastu gwiazd? Czy nie jest to najczytelniejszy znak działania szatana, który w ten sposób odwraca znaczenie pojęć i znaków?

[sądzony]

"honor" etymologicznie z łaciny oznacza "cześć, szacunek, uznanie, poważanie" w stosunku do kogoś "z zewnątrz". Zaproponuję więc, raczej błędną, bardziej metaforyczną interpretację "Bóg, honor, ojczyzna" jako "uznanie Boga jest ojczyzną".

[AdamS.]

Zaproponuję więc, raczej błędną, bardziej metaforyczną interpretację "Bóg, honor, ojczyzna" jako "uznanie Boga jest ojczyzną".

Ciekawe odczytanie. Tak, zawsze powinniśmy mieć na względzie pierwszeństwo tej niebieskiej Ojczyzny - a wtedy i ta ziemska się ostoi.