Grzech w różnych religiach

[Arek]

Istota grzechu w Chrześcijaństwie i Judaizmie ma zupełnie inny wymiar niż ma to miejsce w innych religiach.

Wikipedia

Grzech – przekroczenie norm religijnych. W religiach, w których Bóg jest bytem osobowym, jak judaizm i chrześcijaństwo, grzech oznacza dobrowolne zerwanie przymierza z Bogiem poprzez dokonanie złego czynu.

W Islamie
Według hadisów[27], istnieje siedem głównych grzechów:

szirk (oddawanie czci innym bogom niż Allah)
magia
zabójstwo
przejęcie własności sieroty (zobacz też: dzieci w islamie[w innych językach])
lichwa
ucieczka z pola bitwy
pomawianie czystej kobiety o cudzołóstwo
Muzułmanie nie uznają odkupienia grzechów przez ofiarę, lecz jedynie skruchę i naprawienie wyrządzonego zła. Według charydżytów, poważne grzechy czynią człowieka kafirem (niewiernym). Islam nie rozróżnia między kategorią grzechu i przestępstwa, osoba popełniająca poważny grzech podlega karze szariatu już za życia, a jeśli nie odpokutuje, to również karze Allaha po śmierci, w piekle.

W buddyzmie
W buddyzmie nie używa się pojęcia grzechu, gdyż zaprzecza to np. prawom karmy, reinkarnacji, siunjata, czy też naturze buddy.

Prawo karmy wykazuje np. że rezultaty powstałe z danych czynów doświadczane są tylko przez istotę, która je wykonała i nikt nie może wyzwolić bądź zbawić z tego "z zewnątrz".

Działania ściśle prowadzą do odpowiadających im rezultatów, które doświadczy się w przyszłości odpowiednio jako szczęście bądź cierpienie (w tym lub w przyszłych żywotach) również zgodnie z procesem reinkarnacji.

Owo prawo reinkarnacji jest sprzeczne z pojęciem "nieuchronności" grzechu. Wszystko jest współzależnie istniejące, tak że rezultaty, które "zaowocowałyby" cierpieniem w danym dogodnym do tego czasie, mogą być wyparte przez nowe działania, których rezultaty "zaowocują" szczęściem w tym właśnie czasie. O kolejnym odrodzeniu decydują rezultaty z niezliczonych uczynków zgodnie z buddyjskim prawem karmy. Uczynki wykonywane były nie tylko w obecnym życiu, ale i w poprzednich niezliczonych żywotach, jak i również, co podkreślane jest w buddyzmie tybetańskim, wykonywane będą nawet po śmierci w stanie przejściowym bardo tuż przed kolejnymi narodzinami. Nie może więc być żadnego fatalizmu na podobieństwo chrześcijaństwa, np. pojęcia grzechu śmiertelnego na wieczne piekło[28].

Ponadto prawo dwunastu ogniw współzależnego powstawania opisuje proces reinkarnacji tak, że pierwszym i fundamentalnym ogniwem jest niewiedza. Pod wpływem owej niewiedzy indywidualnie podlega się cierpieniu, a jeżeli ją się usunie, odkryte będzie nieuwarunkowane szczęście nirwany i wrodzona każdemu mądrość siunjata bycia w zgodzie z naturą rzeczywistości taką jaką jest, a nie jaką się tylko wydaje przejawiać pod wpływem splamień umysłu. Coraz bardziej będzie się odkrywać wrodzoną sobie naturę Buddy.

Rozpatrując pojęcie natura Buddy warto zaznaczyć fundamentalną różnicę pomiędzy buddyzmem a np. chrześcijaństwem, gdzie stosuje się pojęcie "grzechu pierworodnego". Natura Buddy ze wszystkimi doskonałymi cechami jest wrodzona naturalnie wszystkim "czującym istotom". Parafrazując, wszyscy ludzie mają więc "doskonałość pierworodną". Główny traktat jogaczary o naturze Buddy, "Mahayana Uttaratantra Shastra", opisuje to następująco[29]:

"Doskonała kaja Buddy (sanskryt buddhakaya, synonim trzech ciał Buddy) jest wszystko obejmująca. (Owa) Takość jest poza wszelkimi podziałami. Wszystkie czujące istoty mają tę sposobność. Ponieważ one mają zawsze naturę Buddy. Budda powiedział: wszystkie istoty mają naturę Buddy "ze względu na obecność mądrości zawsze wrodzonej czującym istotom, ze względu na niesplamioną naturę poza dualizmem (subiekt-obiekt), ze względu na rezultat stanu Buddy."

Gmina wyznaniowa żydowska w Poznaniu:

Jaki jest stosunek judaizmu do grzechu pierworodnego?

Judaizm nie twierdzi, że ludzkość jest napiętnowana tzw. grzechem pierworodnym. Judaizm postrzega człowieka w sposób zrównoważony: nie twierdzi, że jest on skażony grzechem (pogląd chrześcijański), ani nie uważa, że jest z natury dobry (pogląd postchrześcijańskiego humanizmu świeckiego). Judaizm uznaje, że człowiek, jako istota obdarzona wolną wolą, ma skłonność zarówno do czynienia zła, jak i dobra, oraz zdolność do wybierania pomiędzy nimi. Skłonność do czynienia zła jest bardziej naturalna (wynika z przyrodzonego egoizmu), natomiast skłonność do dobra kształtuje się przede wszystkim w wyniku socjalizacji – zaszczepiania w człowieku odpowiednich wartości, które skłaniają go do etycznego postępowania.

Każdy jest odpowiedzialny za swoje własne czyny i każdy ma zdolność do bycia człowiekiem porządnym, uczciwym, sprawiedliwym, dobrym. Bóg dokładnie wyraził Swoją wolę w postaci przykazań. Przykazania te są człowiekowi dostępne. W Dewarim (Ks. Powtórzonego Prawa) czytamy przecież: „Bo [wszystkie] te przykazania [Tory], które ja ci nakazuję dzisiaj, nie są dla ciebie tajemnicą ani nie są od ciebie daleko. (…) Lecz ta rzecz jest tobie bardzo bliska – jest w twoich ustach, w twoim sercu, żebyś ją wypełniał” (30, 11 i 14). Wypełnianie przykazań jest tym, czego Bóg oczekuje od człowieka. Jeżeli człowiek złamie przykazanie – może uzyskać przebaczenie poprzez skruchę, modlitwę i dobre uczynki. Zauważmy, że twórca koncepcji grzechu pierworodnego - św. Paweł w "Liście do Rzymian" przywołuje ten fragment Tory, ale w okrojonej wersji: "Ale cóż mówi: Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim (tu Biblia Tysiąclecia daje odsyłacz do Dewarim 30:14). Ale jest to słowo wiary, którą głosimy. Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie" (Rz. 10:8-9). Tekst pomija słowa Tory "żebyś ją wypełniał", które udowodniają, że przestrzeganie przykazań, czyli prawa jest człowiekowi dostępne. Jednocześnie mówi o "osiągnięciu zbawienia" poprzez wiarę. Koncepcja zbawienia, czyli wyzwolenia od grzechu i jego konsekwencji, oraz zmartwychwstania do życia wiecznego jest obecna w chrześcijaństwie i nie ma odpowiednika w judaizmie. Zbawienie od grzechu jest zbędne w judaizmie, ponieważ judaizm nie twierdzi, że ludzkość jest napiętnowana tzw. grzechem pierworodnym i nie uważa, że ludziom potrzebna jest Boska interwencja, aby uniknąć wiecznego potępienia. Gdy Tora lub inne teksty religijne judaizmu mówią o Bogu jako o Zbawicielu, nie odnoszą się do zbawienia od grzechu, ale mówią o wybawieniu od konkretnych problemów, które dotyczyły Żydów, np. uwolnienia z niewoli egipskiej czy od zagrożenia ze strony wrogów. Judaizm nie uznaje wiecznego potępienia i dusze grzeszników będą – według tradycji – podlegały oczyszczeniu przez krótki okres, a tylko dusze największych zbrodniarzy i grzeszników ulegną trwałemu i całkowitemu unicestwieniu. Natomiast z tekstu Nowego Testamentu można wysnuć wnioski, które dają się zanalizować z punktu widzenia pogladów judaizmu i Tory, zwłaszcza, że św. Paweł do Tory wielokrotnie się odwołuje w swoich pismach. Można prześledzić i zanalizować na podstawie tekstów jego listów i Dziejów Apostolskich podstawy jego działalności i intelektualny proces, który ją zrodził. I można - obserwując ten proces - widzieć w św. Pawle twórcę wyodrębnienia się z judaizmu nowej, uniwersalnej religii - chrześcijaństwa. Św. Paweł sformułował dwa dogmaty tej nowej religii, które były całkowicie obce judaizmowi: 1. Grzech pierworodny . Św. Paweł napisał w "Liście do Rzymian": "przez jednego człowieka grzech wszedł na świat" (5: 12) i "a zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwego Jedynego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. Albowiem jak przez jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jedynego wszyscy staną się sprawiedliwymi" (5:18,19).(Oczywiście św. Paweł ma na myśli Adama - w pierwszym przypadku, ai Jezusa - w drugim). W judaizmie nie istnieje w ogóle pojęcie grzechu pierworodnego, przenoszonego z generacji na generację. Każdy rodzi się niewinnym. Gdyby ludzie byli obciążeni cudzym grzechem nie miałoby sensu istnienie Prawa Tory i jego przestrzeganie. Według opowieści z "Księgi Rodzaju", przekroczenie zakazu sięgania po owoc z Drzewa Znajomości Dobrego i Złego ustaliło sytuację człowieka: pomiędzy istotą fizyczną (podlegajacą prawom natury, a więc przede wszystkim seksualną i śmiertelną), a duchową (czyli posiadająca "boską" zdolność odróżniania dobra od zła i mającego świadomość przede wszystkim własnej seksualności i nieuchronności własnej śmierci, co nie jest dostępne innym istotom żywym), ale nie obciążyło grzechem całej ludzkości. 2. Śmierć Jezusa odkupia grzechy wszystkich, którzy w niego wierzą. Problem jest całkowicie obcy judaizmowi z dwu przyczyn. Po pierwsze według judaizmu nikt nie jest automatycznie obciążony grzechem pierworodnym. Po drugie: ludzie są rozliczani wyłącznie za swoje postępowanie, więc działając etycznie i zgodnie z Prawem sami stawiają się w sytuacji, w której odkupienie jest zbędne. Jednocześnie Tora stwierdza jednoznacznie, że tylko Żydów obowiązują prawa dotyczące relacji człowiek-Bóg. Nieżydowska część ludzkości zobowiązana jest - według Tory - wyłącznie do przestrzegania etycznych praw w relacji człowiek-człowiek (z wyjątkiem dwóch, które obowiązują całą ludzkość: zakaz złorzeczenia Bogu i zakaz bałwochwalstwa; patrz: Przykazania Potomków Noacha). Skoro grzechy nie-Żydow mogą być popełnione wyłącznie wobec ludzi, a Bóg nie odpuszcza grzechów popełnionych przeciw człowiekowi, jakie grzechy i czyje miałaby odpuszczać wiara w Jezusa?

[Arek]

Nie widzę kogoś kto podjąłby temat. Moje pytanie brzmi która, które z powyższych religii mówi/mówią Prawdę w kwestii pojmowania i sedna istoty grzechu? To tak w konkluzji, że wszystkie religie mogą prowadzić do Boga.

[Andej]

Nie widzę kogoś kto podjąłby temat.

Chcesz, aby ktoś dyskutował z Wiki? Czy Wiki odpowie? Przeanalizuje ew. wypowiedź?

I moje osobiste pytanie: Jaki wpływ na rozwój wiary, na rozumienie tego, co "myśli" Wiki?

[Arek]

Wikipedia pokazuje znaczenia pojęć, zjawisk ogólnorozumianych na całym świecie. Posłużyłem się nimi w ujęciu grzechu dla powyższych religii, by pokazać różnice dla zrozumienia tutaj w aspekcie Prawdy ludziom (katolikom), którzy za bardzo nie rozumieją, że Żyd, Islamista, czy wyznawca Buddy nigdy nie powiedzą, że wszystkie religie prowadzą do jednego Boga. Tylko dzisiejsza wersja katolizmu jest do tego zdolna.

Dodano po 5 minutach 37 sekundach:
I te ziarna prawdy, nie widzę ich tutaj żadnych.

[Andej]

I te ziarna prawdy, nie widzę ich tutaj żadnych.

Zatem spróbuj sam zdefiniować pojęcie grzechu w każdej z wymienionych religii i skoryguj fałszywe informacje w Wiki.
Możesz najpierw spróbować tu. Zacząć od tego, jak grzech jest definiowany w Kościele katolickim. A także, jak jest rozumiany przez katolików. Albowiem definicja może się bardzo różnić od tego, co ludzie rozumieją i jak definiują na swój użytek.

[Arek]

Chyba nie zrozumiałeś drogi Andeju. Ale zdaje się, że ja Ciebie rozumiem. Bo namieszano dziś w Kościele i nie koniecznie hierarchowie głoszą prawdziwe nauki. Ciebie trzyma dialog religijny, ekumenizm. Właściwie to ja nie umiem pojąć co to jest. Jak chcę z kimkolwiek pogadać to przecież nikt mi tego zabronić nie może. Jak jest temat do głoszenia Ewangelii to staram się to robić. Duch jedności i Prawdy międzyreligijny - odkrywcze zaiste, ale i sprytne, by coś skopiować dla własnych celów, a nawet wdrożyć, a wszystko tak niewinne i proste. Tylko dlaczego, gdy chcemy niby głosić Chrystusa to już odkładamy Go na bok, aby tylko nie drażnić, niepotrzebnie nie niepokoić, przecież można mówić to co ktoś chce usłyszeć, niekoniecznie ta Prawda w tym momencie jest mile widziana. Trzeba bardzo delikatniusio, bezszelestnie gdyby, ewentualnie już nadarzyła się okazja.

[Morkej]

Istota grzechu w Chrześcijaństwie i Judaizmie ma zupełnie inny wymiar niż ma to miejsce w innych religiach.

W ogóle grzech wydaje się być koncepcją wyłącznie dotyczącą religii abrahamowych. Przykładowo w religiach pogańskich w Europie u Nordów, Słowian, Greków itd. nigdy nie natrafiłem na pojęcie grzechu.
Owszem, istniały wierzenia, jak np. u Greków, że w Hadesie ważyli dobre i złe uczynki dusz. Podobnie zresztą u starożytnych Egipcjan. Ale to nie to samo co grzech w naszym rozumieniu.