Do miłości płynącej od Niego, czy do miłości naszej do Niego? Jeśli to drugie, to jak kochać kogoś, o kim nawet nie wiemy, że jest?
Tylko że wejście w wiarę i doświadczenie czegoś w następstwie tego wejścia - może być zwykłym wytworem umysłu, autosugestią.
Moim zdaniem jest to miłość płynąca od Niego do nas, i dalej Jego miłość płynąca od nas ku Niemu.
Modlitwa, Sakramenty, Słowo Boże, Wspólnota Kościoła, cierpliwość.
Nie wiem. Dla mnie to miłość, przebaczenie, rozważania różańcowe ... Sakramenty w tym pomagają. Dają siłę.
Sakramenty mi nigdy nie pomagały.
Ja nie lubię katolicyzmu. Wybacz. Nie lubię Boga katolickiego i starotestamentowego. Bardzo źle mi się kojarzy wola Boga Ojca co do swego Syna Jezusa: aby on oddał się na ukrzyżowanie. Dla mnie to jest nie do zaakceptowania.
Absolutnie, nie. Nie wzbudzać, tylko postanowić. Nie uczucie, tylko postawę. I na pewno niczego nie wymuszać. Żeby to miało sens, to musi być to świadomą i dobrowolna decyzja. Musi sie mieć przekonanie, że to właściwa droga.
To jest konieczne. Słusznie zauważasz, że miłość do Boga i ludzi musi być naturalna. Tak, jak oddychanie.
To długa historia. Najogólniej uważam, że w katolicyzmie nacisk na pełnienie przez człowieka woli Boga, umniejsza człowieka i jego autentyczne potrzeby. Najważniejsza jest wola Boga. Prowadzi to do tego, co stało się z Jezusem: okrutnej śmierci, by wypełnić wolę Ojca. Albo historia z Abrahamem i Izaakiem na górze Moria.
Nie umniejsza. Umniejsza gdy człowiek chce pełnić swoją wolę, różną od woli Boga.
Rozumiem Twój punkt widzenie. Rozumiem, bo sam przez wiele lat tak myślałem. I tak właśnie logicznie to wygląda, że z tej perspektywy bycie z Bogiem jawi się pewnym "zniewoleniem", "ograniczeniem", "upokorzeniem", "umniejszeniem", "poddaniem", a nawet "gwałtem" na swoich potrzebach. I faktycznie niedojrzałe poddanie się tym wymaganiom może być pronerwicowe.
Tak, prowadzi do zaufania, nadziei, pogodzenia się z tym co nas spotyka (opatrzność boża), do wypełnienia powołania. Śmierć, brak dobra, choroba, upadek, ból i cierpienie spotka każdego z nas niezależnie od tego czy wierzy i wypełnia wolę bożą.Najważniejsza jest wola Boga. Prowadzi to do tego, co stało się z Jezusem: okrutnej śmierci, by wypełnić wolę Ojca. Albo historia z Abrahamem i Izaakiem na górze Moria.
Rozumiem.Proszenie kogoś o pomoc nie kojarzy mi się z czymś nie na miejscu.
W sensie "do Boga umniejszającemu Twojemu ja"?Ale zbliżanie się do Boga, który jest taki jak wyżej opisałem, nie kojarzy mi się dobrze.
To wybór, a nawet współpraca z łaską (jak mówił kard. G. Ryś). Napisałeś "zgodzić się" i tak właśnie jest. Nic na siłę.Do tego dochodzi represja seksualności w systemie Kościoła katolickiego. Objawia się w tym, że aby zostać kapłanem, trzeba zgodzić się na psychiczną kastrację.
Moim zdaniem nie kapłani, a zakonnicy, mnisi, eremici, mistycy. Choć wcale nie uważam, że w jedności małżeńskiej nie można być blisko Boga.Czyli aby najbardziej zbliżyć się do Boga - bo kapłani z definicji są najbliżej Niego - trzeba zrezygnować z tak ważnej dziedziny życia, jak seksualność.
Najważniejsza jest wola Boga. Wypełnianie jej prowadzi do największego szczęścia, jakim jest zbawienie, niebo, obecność Boga.Luciano pisze: ↑2025-10-04, 00:20 To długa historia. Najogólniej uważam, że w katolicyzmie nacisk na pełnienie przez człowieka woli Boga, umniejsza człowieka i jego autentyczne potrzeby. Najważniejsza jest wola Boga. Prowadzi to do tego, co stało się z Jezusem: okrutnej śmierci, by wypełnić wolę Ojca. Albo historia z Abrahamem i Izaakiem na górze Moria.
Nie ma we mnie materiału na wiarę w opowieść biblijną o grzechu pierworodnym. Nie rozumiem, dlaczego mam wierzyć jakiejś opowieści/legendzie, którą stworzyli starożytni ludzie, nie mający tej wiedzy i rozeznania naukowego, co ludzie współcześni. Dlatego ten Twój argument do mnie nie trafia.sądzony pisze: ↑2025-10-04, 08:39 Perspektywa jednak zmienia się gdy uświadamiany sobie, że pierwotnie, prawdziwie naturalnie, człowiek i jego wola stworzona jest do jedności z Wolą Bożą i jedynie w zgodzie z Nią jesteśmy prawdziwie sobą. Oczywiście to nie niweluje oporu jaki nosimy, a który jest wynikiem grzechu pierworodnego, "wykrzywionego" obrazu i utraconego podobieństwa.
Mam "doskakiwać" do Boga? Na siłę starać się wypełnić Jego wymagania? Czy to nie jest jakieś sztuczne i beznadziejne życie? (Wiem, wiem, parę linijek później napisałeś, że nic na siłę).To kwestia identyfikacji. Czy Ty to ty (twoje ja, ego) czy Ty to Ty w komunii z Bogiem.
Ten Twój przykład nie wydaje mi się zasadny. Jedna rzecz, to ból, który spotyka nas niespodziewanie bądź spodziewanie, ale nie za naszym wyborem (już taki jest trudno znieść), a co innego samemu nakładać na siebie ból. To jest wbrew naturze człowieka i jest m.zd. chore.Tak, prowadzi do zaufania, nadziei, pogodzenia się z tym co nas spotyka (opatrzność boża), do wypełnienia powołania. Śmierć, brak dobra, choroba, upadek, ból i cierpienie spotka każdego z nas niezależnie od tego czy wierzy i wypełnia wolę bożą.
Tak.W sensie "do Boga umniejszającemu Twojemu ja"?
Nic na siłę? To wreszcie należy wypełniać tę wolę Boga czy nie? Jeżeli usłyszę głos w duszy, że mam być księdzem bądź zakonnikiem, a bardzo nie chcę nim zostać - to co wtedy? Przecież - jak napisał Andej - najważniejsza jest wola Boga.To wybór, a nawet współpraca z łaską (jak mówił kard. G. Ryś). Napisałeś "zgodzić się" i tak właśnie jest. Nic na siłę.
Zgadza się.Moim zdaniem nie kapłani, a zakonnicy, mnisi, eremici, mistycy. Choć wcale nie uważam, że w jedności małżeńskiej nie można być blisko Boga.
Tylko że Bóg Ojciec chciał od Jezusa właśnie tego konkretnego sposobu zbawienia (pomijam, czy to fakty, czy tylko podkoloryzowane historie - bo to nie jest teraz temat wątku). A więc jeżeli Jezus bał się bólu i prosił o oddalenie kielicha, to znaczy, że po prostu jego wola była inna niż Ojca. Nie chciał bólu krzyża. Trwożył się w tej sytuacji jak bałby się każdy człowiek. A więc wola Boga względem Jezusa była okrutna.Andej pisze: ↑2025-10-04, 10:02 Co stało się z Jezusem? To dobry przykład. Czy Ojciec do czegoś Go przymuszał? Czy Jezus musiał zrezygnować ze swojej woli na rzecz woli Ojca? Uważam, ze nie. Bo wola Ojca była Jego wolą. Jezus chciał dokładnie tego samego co Ojciec. A to, że się bał, błagał o zmianę, to świadczy o tym, że bał się bólu, bał się, czy wszystko zniesie z godnością. Nie prosił Ojca o to, aby zrezygnował z zbawienie świata, ale o to, aby przybrało to łagodniejszą formę. Cel Jezusa był identyczny z celem Ojca. To ta sama wola. Ten sam cel.
Tak, jak okrutna jest wola chirurga wycinającego czerniaka albo wyrostek robaczkowy. Jeszcze okrutniejsi są chirurdzy wojskowi działający na zapleczu frontu, którzy ratują życie bez użycia środków znieczulających, których zabrakło.
