Święta Góra Athos

[Krajnold]

Szczęść Boże,

Nagrałem krótki film z miejsca, które zrobiło na mnie ogromne wrażenie – to święte miejsce pełne spokoju i duchowej głębi.

Pomyślałem, że może zainteresować wiernych lub osoby, które cenią takie miejsca modlitwy i ciszy.

Film można zobaczyć tutaj na YouTubie:




Zastanawiam się również jakie jest Wasze podejście do Prawosławia.

Z wyrazami szacunku,
Krzysztof

[Marek_Piotrowski]

Jak CI się udało tam dostać?!!!
Zazdroszczę, ja tylko podziwiałem z daleka.

Zastanawiam się również jakie jest Wasze podejście do Prawosławia.

Przyznam, że jestem rozdwojony.
Pod względem doktrynalnym, "sercem", kulturalno-artystycznym (uwielbiam cerkwie) i właściwie niemal wszystkimi innymi - jak najbardziej pozytywny (choć, oczywiście, nie ze wszystkim się zgadzam).
Natomiast jestem nieco zgorszony postawą większości (nie wszystkich) duchownych prawosławnych. I nie piszę nawet o Rosji (bo tam patologia jest ogólna, nie tylko w Cerkwi) tylko o takim nieprzejednanym stanowisku, które utrudnia naszą jedność (która już dawno powinna nastąpić).
Zwłaszcza św. JPII robił tu wiele gestów, które w moim odczuciu nie zyskały właściwego odzewu.
Nasz podział nie ma sensu. Nie miał chyba od początku, a w laicyzującym się świecie dwa płuca Kościoła powinny oddychać jedną piersią.

[sądzony]

Obejrzałem pobieżnie. Myślałem, że będzie to coś w rodzaju dokumentu, atu film drogi. I nawet ciekawy.
Duchowość, monastycyzm prawosławny pozwala mi w pewien sposób wrócić do Ojców i w pewien ciekawy sposób dostrzec duchowość i mistycyzm katolicki. W swej istocie w zasadzie niewiele się od siebie różnią.
Na temat cerkwi jako instytucji się nie wypowiadam, bo w zasadzie nie mam o tym pojęcia.

[Arek]

Krążą różne powiastki o tym miejscu. Pare lat temu byłem niedaleko, ale miejsce jest zamknięte dla turystów.

[Krajnold]

Jak CI się udało tam dostać?!!!
Zazdroszczę, ja tylko podziwiałem z daleka.

Trzeba załatwić wizę (tzw Diamitirion) z wyprzedzeniem. Najlepiej mailem z biurem pielgrzyma ustalić datę przyjazdu. Warto 3 miesiące wcześniej. Ja załatwiałem już pół roku wcześniej podając datę przyjazdu. Trzeba podać w którym klasztorze chce się zatrzymać (podalem jakikolwiek bo docelowo chciałem zdobyć szczyt a nie spać w klasztorach, życie potem zweryfikowało... właściwie moja kondycja )
Na miejscu trzeba być wcześnie rano, odebrać przepustkę z biura w Ouranopoli ( 30 eur ) i od ok 7 pomału pierwszy prom (szybki) płynie potem duży (wolny) około 8. Polecam tym szybkim.
Ogólnie polecam ! Na prawdę warto!
W razie pytań służę pomocą !

[Pompieri]

Warto wykupic wycieczke z parafia prawoslawna jako towarzysz podrozy.
Latwiejszy dostep. Choc nie wiem, ktore autokefalie sa tam milej widziane, a ktore nie.

Bardzo zyczliwie podchodza do rumunskiej autokefalii.

[Krajnold]

Z tą życzliwością czytałem, że bywa różnie, ale ja osobiście nie doświadczyłem przykrych sytuacji. Wręcz byłem zdumiony dobrocią mnichów, którzy bardzo chcieli pogadać, ale wielu nie zna angielskiego, a ja greckiego ani rosyjskiego. Pomimo wszystko gościna na najwyższym poziomie. Mówię o skit Agia Anna. Może kiedyś będzie okazja zobaczyć inne.

[Ambrossia]

Dzięki za podzielenie się doświadczeniem. Mąż kiedyś chciałby się wybrać, ale chyba się nie uda

[Krajnold]

Dzięki za podzielenie się doświadczeniem. Mąż kiedyś chciałby się wybrać, ale chyba się nie uda

Też tak myślałem, zbierałem się 20 lat żeby to zrobić. Też trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie na jakie niedogodności nasz organizm może sobie pozwolić. O tyle ile wejście do klasztorów wydaje się osiągalne, do stolicy Repuliki zawiozą nawet autem o tyle wejście na szczyt ... tutaj trzeba liczyć się nawet ze spaniem na ziemi. Ale to ma swój urok. Warto zrobić ten pierwszy krok i się nie bać. Ten strach przed tym nieznanym wydawał się dla mnie najtrudniejszy, a okazało się, że nie ma zupełnie czego się bać:) W razie czego chętnie podzielę się informacjami co gdzie i jak

[sądzony]

Też tak myślałem, zbierałem się 20 lat żeby to zrobić. Też trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie na jakie niedogodności nasz organizm może sobie pozwolić. O tyle ile wejście do klasztorów wydaje się osiągalne, do stolicy Repuliki zawiozą nawet autem o tyle wejście na szczyt ... tutaj trzeba liczyć się nawet ze spaniem na ziemi. Ale to ma swój urok. Warto zrobić ten pierwszy krok i się nie bać. Ten strach przed tym nieznanym wydawał się dla mnie najtrudniejszy, a okazało się, że nie ma zupełnie czego się bać:) W razie czego chętnie podzielę się informacjami co gdzie i jak

A dlaczego się na to zdecydowałeś? Może z kilku powodów, ale jaki był ten najważniejszy?

[Krajnold]

Też tak myślałem, zbierałem się 20 lat żeby to zrobić. Też trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie na jakie niedogodności nasz organizm może sobie pozwolić. O tyle ile wejście do klasztorów wydaje się osiągalne, do stolicy Repuliki zawiozą nawet autem o tyle wejście na szczyt ... tutaj trzeba liczyć się nawet ze spaniem na ziemi. Ale to ma swój urok. Warto zrobić ten pierwszy krok i się nie bać. Ten strach przed tym nieznanym wydawał się dla mnie najtrudniejszy, a okazało się, że nie ma zupełnie czego się bać:) W razie czego chętnie podzielę się informacjami co gdzie i jak

A dlaczego się na to zdecydowałeś? Może z kilku powodów, ale jaki był ten najważniejszy?

Trudno wskazać jeden powód, bo to była mieszanka kilku rzeczy.
Z jednej strony – chęć przeżycia przygody i spełnienia marzenia, które odkładałem od dawna. Z drugiej – chciałem udowodnić samemu sobie, że potrafię zrobić coś, o czym tyle razy tylko mówiłem.

Nie ukrywam też, że moja wiara – zarówno w siebie, jak i w religię – była wcześniej mocno nadszarpnięta. Ten wyjazd miał być próbą jej odbudowania.

No i był jeszcze jeden, trochę głębszy powód – chciałem zwrócić uwagę na temat depresji u mężczyzn. Ale o tym musiałbym opowiedzieć już trochę szerzej, bo to osobna historia, którą chciałbym zrealizować w jakiś kolejnych filmach z kolejnego wyjazdu, na który zbieram fundusze. A film ten jest jakby wstępem i trochę lekcją i dobrym początkiem. Taki pierwszy krok