Odpust zupełny

[sądzony]

Jednym z warunków jest właśnie brak przywiązania do grzechu nawet lekkiego a to nie jest takie łatwe do uzyskania.

Co to w zasadzie znaczy i czy to jest w ogóle możliwe.
Rozumiem nie palę to nie jestem przywiązany do palenia, ale wydaje mi się, że każdy powtarza grzechy ciężkie, nie mówiąc o lekkich. Jak zatem można być nieprzywiązanym do grzechu lekkiego?
To chyba wyższy stan duchowy na granicy z mistycznym.

[Pompieri]

Troche inaczej to moze wybrzmiec, jesli zrozumiem ( ja osobiscie ), ze choc upadam, to nie chce tego i pomimo slabosci ( ducha i ciala ) "chwytam " ponownie Boga za reke, bo chce byc do Niego przywiazany.
I gdy to sie staje, nie jestem juz przywiazany do mojego upadku czyli grzechu.
A upasc moge znow ... i znow ...

[Włodek]

Brak przywiązania do grzechów oznacza, że człowiek musi chcieć stanowczo z grzechem walczyć nawet jak upada. Człowiek musi podejmować wszystkie środki aby z tym grzechem walczyć, unikać okazji do grzechu.

Dodano po 2 minutach 22 sekundach:

Czy w świetle przytoczonych przez ciebie przepisów nie wynika, że czas trwania kar czyśćcowych jest zależny w dużej mierze od decyzji administracyjnych hierarchii kościelnej, a nie wyłącznie od stanu duchowego zmarłego?

Czy to na poważnie, czy dla jaj?

1. W czyśćcu nie ma kar.
2. W czyśćcu nie ma czasu.
3. Administracja kościelna nie ma wpływu na przemianę czyśćcową.
4. Stan ducha zmarłego, też nie. Chociaż może? Ma wpływ na kierunek zmian zachodzących w czyśćcu. Ale czy na prędkość?
5. Odpuszczenie grzechów, nie stanowi zwolnienia z czyśćca, ale jest przepustką (jak sądzę) do nieba (via czyściec).


Nie wierzę w to, że jak zrobię to i tamto, to automatycznie zostanę zbawiony, albo ktoś zostanie zbawiony. A na dodatek w tym czasie.
Przyznaję, że staram się wypełniać to, co Kościół poleca, np. w oktawie Wszystkich Świętych i ofiarować za kogoś potrzebującego (anonimowo). Ale nie wierzę, aby Bóg był zobligowany moją modlitwą, odwiedzeniem cmentarza do zbawienie kogoś.

@Andej
Rozumiem Twoje osobiste spojrzenie na kwestię wiary, jednak dyskutujemy na forum o profilu katolickim, w kontekście oficjalnego dokumentu o Jubileuszu. W związku z tym, aby ustalić faktyczny stan rzeczy, musimy odnieść się do wykładni Kościoła, a nie prywatnych interpretacji.

Twoje tezy: "W czyśćcu nie ma kar" oraz "Administracja kościelna nie ma wpływu na przemianę czyśćcową" stoją w bezpośredniej sprzeczności z punktem 1471 Katechizmu Kościoła Katolickiego, który definiuje ten mechanizm następująco:

Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych.

Wnioski płynące z tej definicji są jednoznaczne:

• Istnienie kary: Skoro odpust to "darowanie kary doczesnej", to kara ta musi realnie istnieć. Gdyby w czyśćcu nie było kar, definicja ta byłaby logicznie pusta.
• Rola hierarchii (administracji): Kościół nie jest tu tylko biernym obserwatorem modlącym się o łaskę, lecz – jak wskazuje tekst – "szafarzem, który rozdaje i prawomocnie przydziela". Użyto tu terminologii prawnej ("prawomocnie"), co potwierdza, że decyzje o warunkach odpustu (np. te zawarte w bulli jubileuszowej) są aktem jurysdykcyjnym wpływającym na dysponowanie "skarbem Kościoła".

Skoro więc ustaliliśmy (na podstawie KKK), że Kościół ma władzę "prawomocnego przydzielania" zadośćuczynienia i uwalniania od kary, moje pierwotne pytanie pozostaje aktualne i jeszcze bardziej zasadne:

Dlaczego dysponent tego nieskończonego skarbca wprowadza limity administracyjne (np. "dwa razy dziennie" w Roku Jubileuszowym, a normalnie raz), zamiast umożliwić wiernym czerpanie z niego bez ograniczeń dla ratowania jak największej liczby dusz? Skoro to Kościół "rozdaje i przydziela", to ograniczenie wydaje się wynikać z decyzji urzędu, a nie z braku mocy Bożej.

KK 1471 nie dotyczy odpustów u czyśćcu.

[Stanko]

Jednym z warunków jest właśnie brak przywiązania do grzechu nawet lekkiego a to nie jest takie łatwe do uzyskania.

Co to w zasadzie znaczy i czy to jest w ogóle możliwe.
Rozumiem nie palę to nie jestem przywiązany do palenia, ale wydaje mi się, że każdy powtarza grzechy ciężkie, nie mówiąc o lekkich. Jak zatem można być nieprzywiązanym do grzechu lekkiego?
To chyba wyższy stan duchowy na granicy z mistycznym.

Nie należy przesadzać z tą ciężkością grzechów, czyli takimi, które czynią wielki wyłom między nami a Bogiem. Grzech ciężki to całkiem świadome i całkiem dobrowolnej przekroczenie naruszanie dobra w rzeczy WAŻNEJ.

[sądzony]

Brak przywiązania do grzechów oznacza, że człowiek musi chcieć stanowczo z grzechem walczyć nawet jak upada. Człowiek musi podejmować wszystkie środki aby z tym grzechem walczyć, unikać okazji do grzechu.

Rozumiem. Czyli to co innego niż na płaszczyźnie głęboko duchowej czy mistycznej.
Np. W moim przypadku jeżeli chodzi o palenie papierosów jestem przywiązany, bo chcę palić. Mało z tym walczę i uważam, że to mało szkodliwe. Ewentualnie chcę nie chcieć palić.
Odnośnie natomiast picia alkoholu, miałem z tym kłopot, b. rzadko, ale czasem mam pokusę lecz nie piję od 5 lat, a zatem brak u mnie przywiązania do grzechu.

Troszkę to dziwne, bo wydaj mi się, że to przywiązanie do alkoholu gdzieś głęboko we mnie siedzi pomimo, iż jest nieaktywne. Jakby "uśpione".

Dodano po 5 minutach 5 sekundach:

Nie należy przesadzać z tą ciężkością grzechów, czyli takimi, które czynią wielki wyłom między nami a Bogiem. Grzech ciężki to całkiem świadome i całkiem dobrowolnej przekroczenie naruszanie dobra w rzeczy WAŻNEJ.

W temacie odpustu mowa o lekkich. A palenie czyni wyrwę, może nie w relacji z Bogiem, ale z pewnością z bliskimi i sobą samym już pewnie tak..., a co za tym idzie i w relacji z Bogiem.

[EnEs]

Znalazłem ciekawy film w temacie odpustów.