Jak stałem się ewolucjonistą i potomkiem Y-Adama

[Albertus]

Tak tak / nie nie? Sześć dni to nie sześć dni?
Ale Przykazań jest nadal 10 ?
Czy tu też negocjujemy?

To ile trwał dzień w którym zostało stworzone słońce?

[nTomasz]

A kosmos? Tak czy tak, ślepa uliczka.
Czy będziemy negocjować kubaturę Arki?

[Andej]

No trudno mówić o literalnych dniach skoro zgodnie z tekstem nie było jeszcze słońca.

Zapomniane zdanie z opisu stworzenie świata: Najpierw Bóg stworzył zegar, aby precyzyjnie odmierzać czas potrzebny do stwarzania świata. Równocześnie stworzył kalendarz. Stworzył zegar, aby pracować po 8 godzin na dobę i ani chwili więcej, ani mniej (zegar, oczywiście, miał własne podświetlenie, aby widać było godzinę, oraz alarm, aby nie przekroczyć normy pracy). Stworzył kalendarz, aby pracować przez 6 dni, a dnia siódmego świętować dokończenie dzieła. Dzień rozpoczęcia pracy nazwał niedzielą, a dzień świętowania sabatem.

[nTomasz]

Mylisz się. 8 godzin = wiek XX. A ja głosuję za 12 godzin pracy.

[Andej]

Mylisz się. 8 godzin = wiek XX. A ja głosuję za 12 godzin pracy.

Faktycznie. Nie sprawdziłem dokładnie. Była mowa o dniówce, ale bez określenie wymiaru godzinowego.
Chyba mamy kłopot.

[sądzony]

Oczywiście. Jak nie jak tak?
Z punktu widzenia ludzkiego cudem było nawet TYLKO stworzenie życia.

Intencją cudu zawsze jest modyfikacja rzeczywistości ziemskiej w kierunku poprawy, a nie pogorszenia.

Jeżeli jakikolwiek człowiek zmodyfikował rzeczywistość ziemską w kierunku poprawy to chyba jedynie Ten poczęty z Ducha.

Nie rozumiem. Skąd tu nagle człowiek? Boże cuda reperują bardzo niedoskonały świat. Czy widzisz to inaczej?

Skoro akt stworzenia jest cudem, a każdy cud modyfikuje rzeczywistość, ku dobru, to patrząc na GP oraz ogólną działalność i modyfikacje człowieka z samego z siebie to jedynie Syn Bóg Człowiek jest cudem.
Po chłopskiemu, człowiek sam z siebie raczej pogarsza rzeczywistość.

[nTomasz]

Coś mieszasz, albo komplikujesz. Oczywiście to Bóg czyni cuda, człowiek co najwyżej narzędziem bywa.

[Stanko]

Natomiast stwarzanie sześciodniowe i niedawne jest przeciw rozumowi, to znaczy przeciw danym nauki. Żeby było uznane za prawdę, potrzebne byłyby cuda w głowach każdego naukowca, studenta, ucznia i wszystkich, obeznanych z przeszłością świata, by uwierzyli w takie stwarzanie.

No trudno mówić o literalnych dniach skoro zgodnie z tekstem nie było jeszcze słońca.
Opis ten jest siłą rzeczy oparty prawdopodobnie na jakiejś wizji danej prorokowi.
Trudno więc mówić o literalnie sześciodniowym stworzeniu . Ale o ,w jakimś sensie, sześcioetapowym stworzeniu jak najbardziej tak.

Chyba nie, ani sześć dni zegarowych, ani sześć okresów, bo mamy tu ze specjalną konstrukcją językową dla formy poematu; konkretnie poematy na cześć Boga, stwórcy świata i człowieka, a zwłaszcza dnia siódmego, świętego.

O tym uczono już na uczelniach i seminariach duchownych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Z tamtych czasów pozostały naukowo-biblijne publikacje

[nTomasz]

Mylisz się. 8 godzin = wiek XX. A ja głosuję za 12 godzin pracy.

Faktycznie. Nie sprawdziłem dokładnie. Była mowa o dniówce, ale bez określenie wymiaru godzinowego.
Chyba mamy kłopot.

Kłopoty to moja specjalność - opowiadanie kultowego Raymonda Chandlera.
Było kiedyś w tv z Jerzym Dobrowolskim.

[Albertus]

Natomiast stwarzanie sześciodniowe i niedawne jest przeciw rozumowi, to znaczy przeciw danym nauki. Żeby było uznane za prawdę, potrzebne byłyby cuda w głowach każdego naukowca, studenta, ucznia i wszystkich, obeznanych z przeszłością świata, by uwierzyli w takie stwarzanie.

No trudno mówić o literalnych dniach skoro zgodnie z tekstem nie było jeszcze słońca.
Opis ten jest siłą rzeczy oparty prawdopodobnie na jakiejś wizji danej prorokowi.
Trudno więc mówić o literalnie sześciodniowym stworzeniu . Ale o ,w jakimś sensie, sześcioetapowym stworzeniu jak najbardziej tak.

Chyba nie, ani sześć dni zegarowych, ani sześć okresów, bo mamy tu ze specjalną konstrukcją językową dla formy poematu; konkretnie poematy na cześć Boga, stwórcy świata i człowieka, a zwłaszcza dnia siódmego, świętego.

O tym uczono już na uczelniach i seminariach duchownych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Z tamtych czasów pozostały naukowo-biblijne publikacje

A czy gdzieś kończy się ten poemat w Księdze Rodzaju czy cała księga to poemat?

[Stanko]

Natomiast stwarzanie sześciodniowe i niedawne jest przeciw rozumowi, to znaczy przeciw danym nauki. Żeby było uznane za prawdę, potrzebne byłyby cuda w głowach każdego naukowca, studenta, ucznia i wszystkich, obeznanych z przeszłością świata, by uwierzyli w takie stwarzanie.

No trudno mówić o literalnych dniach skoro zgodnie z tekstem nie było jeszcze słońca.
Opis ten jest siłą rzeczy oparty prawdopodobnie na jakiejś wizji danej prorokowi.
Trudno więc mówić o literalnie sześciodniowym stworzeniu . Ale o ,w jakimś sensie, sześcioetapowym stworzeniu jak najbardziej tak.

Chyba nie, ani sześć dni zegarowych, ani sześć okresów, bo mamy tu ze specjalną konstrukcją językową dla formy poematu; konkretnie poematy na cześć Boga, stwórcy świata i człowieka, a zwłaszcza dnia siódmego, świętego.

O tym uczono już na uczelniach i seminariach duchownych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Z tamtych czasów pozostały naukowo-biblijne publikacje

A czy gdzieś kończy się ten poemat w Księdze Rodzaju czy cała księga to poemat?

Poemat na cześć Boga Stwórcy to tylko tzw. opis stworzenia, Genesis, rozdział 1; nawet zaproponowano, że jego charakter wskazuje na to, iż miał przeznaczenie jako kantyk liturgiczny.
Tylko złośliwi temu orzeczeniu celowo uogólniali/uogólniają to na cały Genesis a nawet na całe Pismo św.
Natomiast w rozdziale Genesis r. 2 występuje opowiadanie obrazowe i alegoryczne.
I tak do 11 rozdziału.
W następnych rozdziałach to już, ogólnie mówiąc rodzaj historii genealogii.
A ponad to wszystko zasada: ciągle pytać się, co autor natchniony zamierzał nam przekazać w danym fragmencie lub w całym swoim tekście.
Potraktujemy go uczciwie, jeśli zwrócimy uwagę na jego poglądy, miejsce, kulturę i używane style w jego kulturze. Tak traktuje się każdy ludzki tekst.
Tylko ludzie z zespołem autyzmu (ASD) rozumieją wszystko wyrazowo; do tych ludzi wychowawczy i inni muszą używać dosłownego języka, co im sprawie niezmiernie duży problem, o czym mówią podręczniki psychologii i psychiatrii.

[Albertus]

No trudno mówić o literalnych dniach skoro zgodnie z tekstem nie było jeszcze słońca.
Opis ten jest siłą rzeczy oparty prawdopodobnie na jakiejś wizji danej prorokowi.
Trudno więc mówić o literalnie sześciodniowym stworzeniu . Ale o ,w jakimś sensie, sześcioetapowym stworzeniu jak najbardziej tak.

Chyba nie, ani sześć dni zegarowych, ani sześć okresów, bo mamy tu ze specjalną konstrukcją językową dla formy poematu; konkretnie poematy na cześć Boga, stwórcy świata i człowieka, a zwłaszcza dnia siódmego, świętego.

O tym uczono już na uczelniach i seminariach duchownych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Z tamtych czasów pozostały naukowo-biblijne publikacje

A czy gdzieś kończy się ten poemat w Księdze Rodzaju czy cała księga to poemat?

Poemat na cześć Boga Stwórcy to tylko tzw. opis stworzenia, Genesis, rozdział 1; nawet zaproponowano, że jego charakter wskazuje na to, iż miał przeznaczenie jako kantyk liturgiczny.
Tylko złośliwi temu orzeczeniu celowo uogólniali/uogólniają to na cały Genesis a nawet na całe Pismo św.
Natomiast w rozdziale Genesis r. 2 występuje opowiadanie obrazowe i alegoryczne.
I tak do 11 rozdziału.
W następnych rozdziałach to już, ogólnie mówiąc rodzaj historii genealogii.
A ponad to wszystko zasada: ciągle pytać się, co autor natchniony zamierzał nam przekazać w danym fragmencie lub w całym swoim tekście.
Potraktujemy go uczciwie, jeśli zwrócimy uwagę na jego poglądy, miejsce, kulturę i używane style w jego kulturze. Tak traktuje się każdy ludzki tekst.
Tylko ludzie z zespołem autyzmu (ASD) rozumieją wszystko wyrazowo; do tych ludzi wychowawczy i inni muszą używać dosłownego języka, co im sprawie niezmiernie duży problem, o czym mówią podręczniki psychologii i psychiatrii.

Nie jestem zwolennikiem czysto literalnego odczytywania Biblii ale nie uważam ludzi którzy tak księgę Rodzaju odczytują za mało inteligentnych a tym bardziej za chorych psychicznie.

Dlatego ,pomimo że znam to poczucie wyższości i lekceważenie z jakim katoliccy ewolucjoniści podchodzą do wszystkich nie podzielających ich poglądów, to jednak aż taki wyraz pogardy z twojej strony trochę mnie zaskoczył...

[Stanko]

Nie jestem zwolennikiem czysto literalnego odczytywania Biblii ale nie uważam ludzi którzy tak księgę Rodzaju odczytują za mało inteligentnych a tym bardziej za chorych psychicznie.
Dlatego ,pomimo że znam to poczucie wyższości i lekceważenie z jakim katoliccy ewolucjoniści podchodzą do wszystkich nie podzielających ich poglądów, to jednak aż taki wyraz pogardy z twojej strony trochę mnie zaskoczył...

Widzę tu zderzenia dwóch kompleksów, ale mniejsza o to.

Zwracałem uwagę na sens i skutki dosłownego traktowania słów, że nie należy go przeceniać gdziekolwiek, bo rodzi najrozmaitsze problemy.
Wybacz!

[Albertus]

Widzę tu zderzenia dwóch kompleksów,

A jakich?

[Stanko]

Widzę tu zderzenia dwóch kompleksów,

A jakich?

No, "mniejsza o to"