Buddyzm - Inny punkt widzenia

[Stanko]

Rzeczywiście ojcowie pustyni czasem kojarza mi się z mnichami buddyjskimi. Z tym,że różnice są chyba zasadnicze. Z zewnątrz wygląda podobnie: np. chec zniechęcenia do siebie ciekawskich (mnicj załatwiający się podczas rozmowy, abba mówiący o sobie najgorsze rzeczy osobie, która nie wie, że rozmawia z obiektem inwektyw). Ale jeśli celem mnichów jest nicość, to celem ojców wolność od pokus dla bliskości z Bogiem.

Nicość nie jest celem buddyzmu. Celem jest wyzwolenie z kręgu cierpienia, którego doświadczamy w Samsarze i nie odradzanie się w niej. W tym sensie jest to cel podobny do Chrześcijaństwa - bo celem Chrześcijaństwa są ponowne narodziny w Królestwo Bożym.

Celem chrześcijaństwa jest zmartwychwstanie w ciele, przemienionym, nieśmiertelnym ale jak najbardziej realnym i konkretnym.
I celem jest wieczna radość w relacji z kochającym Ojcem i kochającymi braćmi.
Czy buddyzm oczekuje na coś podobnego?

W chrześcijaństwie celem jest zbawienie, czyli zmartwychwstanie i życie wieczne w Chrystusie u Boga.
Buddyzm jest etycznym systemem ateistycznym.

[quantum]

Buddyzm jest etycznym systemem ateistycznym.

Poniekąd tak ale nie sprowadza się to jedynie do wykrystalizowania moralności.. bo ta jest drogą a nie celem samym w sobie - "ośmioraka ścieżka."
Celem buddyzmu jest stanie się Buddą czyli oświeconym, człowiekiem wolnym na każdej płaszczyźnie, przede wszystkim w sferze wszystkiego tego co mentalnie zostało zasymilowane poprzez wychowanie w rodzinie, społeczeństwie itd. chodzi o porzucenie nawyków, przyzwyczajeń, instynktów czyli kompulsywności i przywiązania do materii w ogólnym sensie jako do świata.
W praktyce tej chodzi o jedno.. o odkrycie swojej prawdziwej natury, która przykryta jest tym co nazywamy umysłem przyzwyczajeń.
Gdy człowiek z czasem przestaje identyfikować się z tym, co nagromadził w umyśle przez całe życie, w pewnym momencie odkrywa że jest tym co nie wyrażalne a co obserwuje świat.
=================================Prawdziwa natura człowieka to radość, wolność, miłość i szczęście.=======================================

[BrunoB]

Buddyzm jest etycznym systemem ateistycznym.

Poniekąd tak ale nie sprowadza się to jedynie do wykrystalizowania moralności.. bo ta jest drogą a nie celem samym w sobie - "ośmioraka ścieżka."
Celem buddyzmu jest stanie się Buddą czyli oświeconym, człowiekiem wolnym na każdej płaszczyźnie, przede wszystkim w sferze wszystkiego tego co mentalnie zostało zasymilowane poprzez wychowanie w rodzinie, społeczeństwie itd. chodzi o porzucenie nawyków, przyzwyczajeń, instynktów czyli kompulsywności i przywiązania do materii w ogólnym sensie jako do świata.
W praktyce tej chodzi o jedno.. o odkrycie swojej prawdziwej natury, która przykryta jest tym co nazywamy umysłem przyzwyczajeń.
Gdy człowiek z czasem przestaje identyfikować się z tym, co nagromadził w umyśle przez całe życie, w pewnym momencie odkrywa że jest tym co nie wyrażalne a co obserwuje świat.
=================================Prawdziwa natura człowieka to radość, wolność, miłość i szczęście.=======================================

A wiesz czym według Buddyzmu kończy się owo oświecenie? Wygaśnięciem.

[Luciano]

Wygaśnięcie to tylko słowo. Daje ono pewne pojęcie o tym, czym jest nirwana (przebudzenie, oświecenie, wyzwolenie), ale bardzo dalekie. Budda musiał jakoś nazwać cel, do którego wskazuje drogę, ale ten cel jest nazwany z pozycji jego urzeczywistnienia, z bardzo "wysokiej góry", jeśli można się tak wyrazić. Dobrał więc słowo do doświadczenia, do którego prawie nikt wtedy nie miał dostępu.

[BrunoB]

Wygaśnięcie to tylko słowo. Daje ono pewne pojęcie o tym, czym jest nirwana (przebudzenie, oświecenie, wyzwolenie), ale bardzo dalekie. Budda musiał jakoś nazwać cel, do którego wskazuje drogę, ale ten cel jest nazwany z pozycji jego urzeczywistnienia, z bardzo "wysokiej góry", jeśli można się tak wyrazić. Dobrał więc słowo do doświadczenia, do którego prawie nikt wtedy nie miał dostępu.

Czym jest więc ten cel?

[Luciano]

Oj, ja tego nie wiem - bo nie dostąpiłem wyższej wiedzy, jak głosi Budda. A tą wiedzę jest bezpośrednie doświadczenie nirwany. Wiedzieć naprawdę, czym jest cel, to go osiągnąć. Dla nas maluczkich wystarczy wiedzieć, że jest tym koniec tego co znamy: cierpienia.

[BrunoB]

Oj, ja tego nie wiem - bo nie dostąpiłem wyższej wiedzy, jak głosi Budda. A tą wiedzę jest bezpośrednie doświadczenie nirwany. Wiedzieć naprawdę, czym jest cel, to go osiągnąć. Dla nas maluczkich wystarczy wiedzieć, że jest tym koniec tego co znamy: cierpienia.

Na czym polega ten koniec?

[Luciano]

Na czym polega ten koniec?

Wyobraź sobie wielką, kompletną, ostateczną ulgę

Nie, żebym wiedział Tak to po prostu rozumiem.

[BrunoB]

Na czym polega ten koniec?

Wyobraź sobie wielką, kompletną, ostateczną ulgę

Nie, żebym wiedział Tak to po prostu rozumiem.

A jak ma być ulga skoro Budda mówi, że po prostu się już nie narodzisz i Cię nie będzie? Nie będzie miał kto odczuć tej ulgi.

[Luciano]

Budda nie mówi, że Cię nie będzie. Gdy go pytano co się dzieje z Tathagatą po śmierci, nie dał jakiejś rozstrzygającej odpowiedzi.

[BrunoB]

Budda nie mówi, że Cię nie będzie. Gdy go pytano co się dzieje z Tathagatą po śmierci, nie dał jakiejś rozstrzygającej odpowiedzi.

No i dochodzimy do czegoś co nazywam wielkim kłamstwem w Buddyzmie.

W skrócie - Buddyzm wyrósł z upaniszad, które zakładają istnienie Brahmana, Absolutu oraz Atmana, czyli takiej naszej duszy. Budda usunął te dwa elementy i pojawił się problem bo cała doktryna zaczyna niebezpiecznie trzeszczeć. Co zrobił Budda? Stwierdził, że do osiągnięcia wygaszenia niezbędny jest sprawny umysł a od rozważań na te tematy można oszaleć więc Mnich nie powinien o nich rozważać:

AN 4.77 — Acinteyya Sutta

Mnisi, są te cztery rzeczy niepojęte, których nie należy rozmyślać. Kto by o nich rozmyślał, popadłby w obłęd albo udrękę.

Jakie cztery?

Zakres działania Buddów jest niepojęty; nie należy o nim rozmyślać. Kto by o nim rozmyślał, popadłby w obłęd albo udrękę.

Zakres działania kogoś pogrążonego w medytacyjnym wchłonięciu jest niepojęty; nie należy o nim rozmyślać. Kto by o nim rozmyślał, popadłby w obłęd albo udrękę.

Rezultat działania — kammy — jest niepojęty; nie należy o nim rozmyślać. Kto by o nim rozmyślał, popadłby w obłęd albo udrękę.

Rozmyślanie o świecie jest niepojęte; nie należy o nim rozmyślać. Kto by o nim rozmyślał, popadłby w obłęd albo udrękę.

Mnisi, są to te cztery rzeczy niepojęte, których nie należy rozmyślać. Kto by o nich rozmyślał, popadłby w obłęd albo udrękę.

[Luciano]

Ale co to ma wspólnego z tym, czy ja będę czy nie będę? Te cztery przykłady nie obejmują tego.

A na marginesie: uczeni fizycy na Zachodzie nie posłuchali Buddy i doszli do ciekawych rozkmin na temat początku wszechświata.

Dziękuję za wspomnienie o tej sutcie. Nie słyszałem o niej wcześniej.

[BrunoB]

Ale co to ma wspólnego z tym, czy ja będę czy nie będę? Te cztery przykłady nie obejmują tego.

A na marginesie: uczeni fizycy na Zachodzie nie posłuchali Buddy i doszli do ciekawych rozkmin na temat początku wszechświata.

Dziękuję za wspomnienie o tej sutcie. Nie słyszałem o niej wcześniej.

Ok. To jak na gruncie sutr uzasadniasz „ja będę” skoro Budda naucza, że nie ma czegoś takiego jak niezmienne „ja”?

[Luciano]

Budda nauczał, że iluzją jest ja rozumiane jako pięć zespołów chwytania (pięć skupisk). Niewykluczone, że w wyniku praktyki rozpoznaje się, że rzeczywiście te pięć skupisk (z którymi utożsamia swoje ja zwykły niepouczony człowiek) jest nietrwałe i jest złudzeniem, ale jednocześnie rozpoznaje się jakiś głębszy byt, który nadal doświadcza, z tym że nie zawiera się już w tych pięciu zespołach. Może jest to ta osławiona natura buddy, którą wg mahajany ma każda istota.

[BrunoB]

Budda nauczał, że iluzją jest ja rozumiane jako pięć zespołów chwytania (pięć skupisk). Niewykluczone, że w wyniku praktyki rozpoznaje się, że rzeczywiście te pięć skupisk (z którymi utożsamia swoje ja zwykły niepouczony człowiek) jest nietrwałe i jest złudzeniem, ale jednocześnie rozpoznaje się jakiś głębszy byt, który nadal doświadcza, z tym że nie zawiera się już w tych pięciu zespołach. Może jest to ta osławiona natura buddy, którą wg mahajany ma każda istota.

Nie, Budda nigdzie nie nauczał o głębszym bycie. Co więcej - jasno wykluczał Absolut oraz jakąkolwiek dusze.