Na kogo spływa Duch Święty?

[Luciano]

W jaki sposób oni czuli namacalnie? Czy możesz jakoś opisać tę namacalność?

Po pierwsze, słyszeli poryw wiatru jakby. Po drugie, stali się odważniejsi, więc chyba poczuli jednak namacalnie, że coś się w nich odmieniło - stali się nieustraszeni. Wreszcie, wg św. Pawła owocem Ducha jest kilka cech, m.in. mądrość. Chyba więc jeśli nagle staję się mądry, to to jakoś wewnętrznie potrafię odczuć, no nie?

Czy na pewno obydwa zdarzenia opisują identyczne zstąpienie Ducha Świętego?

Nie wiem, czy identyczne czy nie identyczne. Dotąd myślałem, że zstąpienie Ducha Św. to po prostu zstąpienie Ducha Św. i tyle.

Czy oni byli bierzmowani? I dlaczego miałyby się okazywać płomienie w trakcie bierzmowania? Czy każdemu działaniu Ducha Świętego musi towarzyszyć płomień?

Dziwne jest to, że w Dziejach Apostolskich wszystko jest takie cudowne i nadprzyrodzone, natomiast teraz - w dzisiejszych czasach - tej cudowności nie ma. Rodzi to podejrzenie, że tego rodzaju opisy z Dziejów są zmyślone.

[Andej]

Minęła epoka cudów. Jezus przekazał nam wszystko, co jest potrzebne do decydowania o swoim losie. Teraźniejszym i przyszłym. Ostatnim etapem była wewnętrzna przemiana, która dokonała się za sprawą Ducha Świętego.
Nie wiem, czy jakieś obecne zdarzenia z czasem nie zostaną uznane za cuda. I kiedyś opisane w jakichś dziejach.
Nie wiem dlaczego Bóg tak rzadko ingeruje w nasze życie. I dlaczego tak niezauważalnie. Dlaczego nie ma spektakularnych cudów.
Nie rozumiem Boga i mam świadomość tego, że Go nie zrozumiem. Chcę tylko rozumieć Jego wolę, chcę postępować zgodnie z nią. Do tego nie są mi potrzebne cuda. Z wyjątkiem cudu Eucharystii. Jedynego powtarzalnego cudu.

[Albertus]

Powiedzcie mi, proszę, dlaczego gdy ja przyjmowałem bierzmowanie, to nie czułem Ducha Świętego, który ponoć w tym momencie na mnie spłynął? Z kolei dlaczego w dniu Pięćdziesiątnicy Apostołowie odczuli namacalnie tego Ducha? Dlaczego wstąpiła w nich odwaga, mądrość i tak dalej, a na mnie nie? Dlaczego wtedy było widać jakby płomienie ognia nad ich głowami, a przy bierzmowaniu tego nie widać?

Ponieważ było to wydarzenie jednorazowe i był to znak.

Potem mamy opisane w Biblii napełnienia Duchem Swiętym i otrzymywanie Ducha Swiętego którym takie znaki już nie towarzyszyły.

Teoretycznie to Bóg mógłby taki znak powtórzyć ale musiałoby to mieć jakiś szczególny cel skoro ten znak nie powtarzał się nawet u apostołów i u innych ludzi którzy w czasach apostołów Ducha Swiętgo otrzymywali lub którzy byli Duchem Swiętym napełniani.

[Luciano]

@Albertus
Ok. Przyjmuję co do zasady Twoje wyjaśnienie, ale jednego nadal nie rozumiem. Dlaczego po bierzmowaniu nie stałem się mądrzejszy i odważniejszy - wszak to są niektóre z owoców Ducha Świętego?

[Albertus]

@Albertus
Ok. Przyjmuję co do zasady Twoje wyjaśnienie, ale jednego nadal nie rozumiem. Dlaczego po bierzmowaniu nie stałem się mądrzejszy i odważniejszy - wszak to są niektóre z owoców Ducha Świętego?

A skąd wiesz ze tak się nie stało i że taki proces nie został w tobie zapoczątkowany? Owoce nie pojawiają się zazwyczaj od razu ale wymgają czasu aby pojawić wzrastać i dojrzewać.


Poza tym skutki sakramentów zależą też od wewnętrznej dyspozycji tego kto je przyjmuje:

Katechizm KK:

1131 Sakramenty są skutecznymi znakami łaski, ustanowionymi przez Chrystusa i powierzonymi Kościołowi. Przez te znaki jest nam udzielane życie Boże. Obrzędy widzialne, w których celebruje się sakramenty, oznaczają i urzeczywistniają łaski właściwe każdemu sakramentowi. Przynoszą one owoc w tych, którzy je przyjmują z odpowiednią dyspozycją.

[Dezerter]

U mnie w kościele jutro bierzmowanie, proboszcz mnie poprosił o pomoc, więc chętnie będę i jak co roku będę gorąco się modlił do Ducha, by napełniał, pouczał i wylewał na bierzmowanych wiele darów i charyzmatów. Proszę każdego czytającego o takie westchnienie dla naszej młodzieży.

[Stanko]

U mnie w kościele jutro bierzmowanie, proboszcz mnie poprosił o pomoc, więc chętnie będę i jak co roku będę gorąco się modlił do Ducha, by napełniał, pouczał i wylewał na bierzmowanych wiele darów i charyzmatów. Proszę każdego czytającego o takie westchnienie dla naszej młodzieży.

Często modlę się o to, co Jan napisał, że "On, Duch Prawdy, gdy przyjdzie, doprowadzi was/nas/ do całej prawdy" (J 16,13).
Ale w tym samym akapicie, jest coś niewykorzystanego w teologii. Jezus mianowicie określił, kim jest Duch Święty: "Pożyteczne jest dla Was moje odejście. Bo jeśli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was" (J 13,7).

[Dezerter]

Jest wykorzystane, nawet ostatnio słyszałem w kazaniu, że mamy obrońcę, adwokata i pomocnika sądowego w jednym, który na Sądzie będzie wstawiał się za nami

[Andej]

Jezus mianowicie określił, kim jest Duch Święty

Czy możesz napisać, w jaki sposób określił, scharakteryzował Ducha Świętego? I podać sigla lub cytaty?
Z tego co pamiętam są podane pewne przymioty i działania, ale samego określenie chyba brak.

[Stanko]

U mnie w kościele jutro bierzmowanie, proboszcz mnie poprosił o pomoc, więc chętnie będę i jak co roku będę gorąco się modlił do Ducha, by napełniał, pouczał i wylewał na bierzmowanych wiele darów i charyzmatów. Proszę każdego czytającego o takie westchnienie dla naszej młodzieży.

Często modlę się o to, co Jan napisał, że "On, Duch Prawdy, gdy przyjdzie, doprowadzi was/nas/ do całej prawdy" (J 16,13).
Ale w tym samym akapicie, jest coś niewykorzystanego w teologii. Jezus mianowicie określił, kim jest Duch Święty: "Pożyteczne jest dla Was moje odejście. Bo jeśli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was" (J 13,7).

Chodzi mi o to, że jest w trym potwierdzenie równości tych Osób, bo Chrystus na swoje miejsce posyła Ducha Świętego. Ci więc (nie wskazując palcem!), którzy negują Bóstwo Ducha Świętego, widząc w Nim tylko odpowiednik jakiejś mocy duchowej i nic więcej, mogą być zaskoczeni choćby tylko w tym zdaniu.

[Andej]

Nie wiem, czy jest w cytatach zawarte potwierdzenie równości. Sugeruję przestudiowanie odpowiedzi internetowej inteligencji. Ona znacznie lepiej uzasadnia boskość Ducha świętego.
Uzasadnienie, że Duch Święty jest Bogiem, opiera się głównie na objawieniu biblijnym, z którego chrześcijaństwo wyciąga naukę o Trójcy Świętej. W teologii chrześcijańskiej uważa się Go za trzecią Osobę Boską, współistotną i równą Ojcu oraz Synowi.
Można to uzasadnić następującymi argumentami:
1. Posiadanie boskich atrybutów
Pismo Święte przypisuje Duchowi Świętemu cechy, które posiada wyłącznie Bóg: Wszechwiedza – bada wszystko, nawet głębokości Boga (1 Kor 2,10-11). Wszechobecność – przebywa jednocześnie we wszystkich wierzących (J 14,17).Wieczność – Pismo mówi o Nim jako o „Duchu wiecznym” (Hbr 9,14). Wszechmoc – jest dawcą życia i sprawcą nowego narodzenia (J 3,5-6, Rz 8,11).
2. Dzieła przypisywane tylko Bogu
Duch Święty uczestniczy w działaniach, które Pismo Święte rezerwuje dla samego Stwórcy: Stworzenie świata – Duch unosił się nad wodami (Rdz 1,2), uczestniczy w powoływaniu do istnienia. Uświęcenie człowieka – to On odradza człowieka duchowo, daje wiarę i prowadzi do prawdy. Natchnienie Pisma Świętego – autorstwo słowa Bożego przypisuje się Duchowi Świętemu (2 P 1,21). Wskrzeszenie z martwych – ma moc dawania życia i wzbudzania zmarłych (Rz 8,11).
3. Boskie imiona i relacje Chrzest w jedno imię: Jezus nakazał chrzcić uczniów „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28,19), stawiając Ducha na równi z pozostałymi Osobami Trójcy. Utożsamienie z Jahwe (Bogiem): W Nowym Testamencie wypowiedzi przypisywane w Starym Testamencie samemu Bogu (Jahwe) bywają odnoszone bezpośrednio do Ducha Świętego.
4. Duch Święty jako Osoba
Duch Święty nie jest tylko bezosobową „energią”, „mocą” czy „wiatrem”, ale posiada cechy osobowe: Posiada wolę (1 Kor 12,11). Posiada uczucia – można Go np. zasmucić (Ef 4,30). Działa jak osoba: naucza (J 14,26), wstawia się za nami (Rz 8,26), pociesza (J 15,26).

[pacyfik]

Minęła epoka cudów. Jezus przekazał nam wszystko, co jest potrzebne do decydowania o swoim losie. Teraźniejszym i przyszłym.

Podpisuję się pod tym

[Albertus]

Minęła epoka cudów. Jezus przekazał nam wszystko, co jest potrzebne do decydowania o swoim losie. Teraźniejszym i przyszłym.

Podpisuję się pod tym

Nie ma kompletnie żadnych podstaw dla chrześcijanina aby sadzić że "epoka cudów minęła".

[Stanko]

Nie wiem, czy jest w cytatach zawarte potwierdzenie równości. Sugeruję przestudiowanie odpowiedzi internetowej inteligencji. Ona znacznie lepiej uzasadnia boskość Ducha świętego.

Boskość Ducha Świętego, jego równość wśród osób Boskich powinna nam być znana z tekstów Nowego Testamentu, tych, w których ta jedność i równość jest klarowna.
Takich zdań jest wiele, jak np, w słowach chrztu albo w trynitarnych pozdrowieniach św. Pawła. Ale ten wyżej zacytowany, dotąd chyba nie był wskazywany. A jest to wyznanie samego Jezusa.

[Andej]

Boskość Ducha Świętego, jego równość wśród osób Boskich powinna nam być znana z tekstów Nowego Testamentu, tych, w których ta jedność i równość jest klarowna.

Zatem odrzucasz to, co zacytowałem? Na jakiej podstawie?
Czy też nie odrzucasz, ale musisz mieć ostatnie słowo? I inną koncepcję?