Jak popełnione grzechy wpływają na życie i zdrowie człowieka?

[Exodus]

Jestem ciekawy co uważacie na ten temat? Jeśli macie jakieś materiały na poparcie swoich opinii to chętnie się z nimi zapoznam.

[krz30]

Generalnie dobre myślenie o sobie i innych oraz pozostawanie w relacji z Bogiem będzie skutkować owocami Ducha Świętego.

„Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5,22-23)

To przekłada się na całe życie - relacje, podejście do zdrowia swojego i innych, harmonijny rozwój osobowości. Ostatecznie to przygotowanie do życia w niebie.

Natomiast grzeszne życie komentuje św. Paweł tak:

"Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, 20 uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, 21 zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą." (Ga 5, 19-21)

W najszerszym więc znaczeniu, wpływ rozciąga się na wieczność. Ale i w doczesności skutki są widoczne. Niszczenie relacji, zdrowia, zafałszowany obraz rzeczywistości, gwałtowność w mowie i zachowaniu... wszystko to są konsekwencje grzechów.

Oczywiście grzech nie jest jedyną przyczyną nieszczęść w życiu człowieka. Mamy choroby genetyczne, różne obciążenia środowiskowe, nieszczęśliwe wypadki.

[Exodus]

„Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5,22-23)

Czyli owocem grzechu, który jest odrzuceniem Ducha Świętego (Boga) będzie przeciwieństwo tych darów:

strach/nienawiść, smutek, lęk, niecierpliwość, złośliwość/szorstkość, zło, zdrada, gwałtowność/brak samokontroli.

[sądzony]

Jak popełnione grzechy wpływają na życie i zdrowie człowieka?

Palenie od 30 lat zniewoliło mnie i pewnie dużo szybciej umrę. Mam zadyszkę przy wysiłku fizycznym, a zwrotnie mało się ruszam co również nie sprzyja zdrowiu.
Młodzieńczy grzech masturbacji uzależnił mnie na 25 to spowodowało, jak mi się wydaje, pewne spatologizowanie mojej płaszczyzny seksualnej.
Alkohol, który spożywałem przez około 25 lat nie wpłynął właściwie na moje życie psychiczne i fizycznie.
Sporadycznie przyjmowane narkotyki raczej pogorszyły działanie mojego mózgu.

Paradoksalnie trudno powiedzieć czy moje zachowanie, wybory miały wpływ na moją chorobę (ChAD) czy to ona rozwijając się i będąc w rozkwicie wpływała na moje zachowanie. Zakładam, że nie da się tego rozdzielić, a wpływy były obustronne. A zatem moje decyzje, zachowania i grzechy w jakiś sposób wpłynęły na moją chorobę.

Dziś dla mnie to dość proste:

życie to Bóg
grzech to nie Bóg
a zatem śmierć

(oczywiście nadal popełniam błędy, upadam, grzeszę)

Dodano po 14 minutach 27 sekundach:

Czyli owocem grzechu, który jest odrzuceniem Ducha Świętego (Boga) będzie przeciwieństwo tych darów:
strach/nienawiść, smutek, lęk, niecierpliwość, złośliwość/szorstkość, zło, zdrada, gwałtowność/brak samokontroli.

Grzech jest odwróceniem się od Boga ku śmierci. Bóg jest dawcą miłości. Istotą człowieka jest bycie w relacji z Bogiem. Jeżeli z niej wychodzimy, poniekąd, przestajemy być "osobami relacyjnymi" na wzór Osób Trójcy. Wchodzimy w "nie siebie", w "człowieka upadłego", nie realizujemy danego nam w obrazie i podobieństwie powołania.

[Arek]

Człowiek silny Bogiem wychodzi z przywiązania do grzechu i staje się ostrożny, by go nie popełniać. Całe życie człowieka wtedy staje się perspektywą w Bojaźni Bożej, by nie obrażać Boga. Letarg duchowy lekceważy utratę Łaski Bożej i człowiek staje się bezbronny w walce o zbawienie.

[emef]

Obiektywne podejście do tematu wątku;
Osoba wierząca i niewierząca chorują na poczucie winy tak samo, ale leczą je zupełnie inaczej. Obie drogi mają przynieść człowiekowi ulgę i spokój, jednak opierają się na innych zasadach.Dla katolika ratunkiem jest spowiedź.
Wierzący wyznaje grzechy księdzu i ufa, że przebacza mu sam Bóg. Słowa rozgrzeszenia przynoszą natychmiastową ulgę. Człowiek czuje, że zrzucił ciężar, a jego winy zostały całkowicie zmazane. Całość kończy się pokutą i naprawą szkód. Wierzący dostaje czystą kartę dzięki wierze i łasce.
Niewierzący szuka pomocy u psychoterapeuty. Tutaj proces trwa znacznie dłużej. Terapeuta nikogo nie rozgrzesza ani nie ocenia. Pomaga za to zrozumieć, dlaczego doszło do złego czynu i skąd bierze się ból. Niewierzący musi sam zmierzyć się z konsekwencjami. Ulga przychodzi powoli, poprzez wybaczenie samemu sobie i naprawienie relacji z ludźmi.

[krz30]

A wiesz @emef, że wierzący też korzystają z psychoterapii?

[emef]

A wiesz @emef, że wierzący też korzystają z psychoterapii?

===do krz30 ===
bezsprzecznie, wiem - jaka jest różnica w tym aspekcie, przecież jesteśmy ludźmi z różnymi potrzebami jakie nam doskwierają.
Napisałem ogólnie wyraźnie dzieląc te dwa typy (grupy) ludzi, na wierzących i niewierzących.
Jak jedna czy druga zbiorowość korzysta również jak nadmieniłeś z psychoterapii

[BellatorMentis]

Myślę, że popełnianie grzechów zmienia nas i zmienia nasze granice. Po dopuszczeniu się grzechu trochę zmienia się nasza perspektywa i możemy jeszcze bardziej zabrnąć w to. Chyba kluczowe w tym wszystkim żeby być świadomym co robimy i w jakim punkcie jesteśmy. Jeśli za bardzo poszliśmy w złą stronę - być w stanie to zauważyć i odpowiednio znaleźć właściwą drogę. Im szybciej to zauważymy tym lepiej!